a sinmişken indi ondan uzaqda necə yaşayacaqdım? Bir dəfə olsun onunla olmağın dadına çatdıqdan sonra onsuz necə olardım? Bilmirdim ki, Heç Bir şey bilmirdim. Tək bildiyim içimdə ki kindi. İstəməsəm də var olan bu qəzəbdəndi.
Demək olar ki, yarım saata yaxındır bu otaqda eyni şeyləri düşünməkdən başıma ağrılar olmuşdu. Dənizin hara getdiyini də dəli kimi narahat olurdum ki çalan telefonum ilə özümə gəldim. Pencəyimin cibindən çıxardaraq axtaran adama baxdım. Axtaran insanı görəndə açığı heç təəccüblənmədim. Telefonu açıb düz bir səslə "Əfəndim, Ayaz? Dedim.
"Nə etdin lan sən?
Onu məhəl qoymayaraq, susdum. Mən susum üzərinə bir neçə dənə söyüş mızıldanaraq "Dənizin bu halı nə? Dedi.
"Nə olmuş?
"Nə demək, nə olmuş? Qız pərişan bir halda, əli üzü şişib ağlamaqdan
Dərin bir nəfəs aldım və "Bağlayıram. Dedim amma onun xəbərdarlıq dolu sərt səsi ilə bağlamamışam.
Əhməd Dənizi qovdun mu?
"Bəli.
Telefonun ucunda acı bir gülümsəmə səsi gəlmişdi.
"Sağ olsun Dəniz məsələsində sənə güvənərək səhv etdiyimi mənə yaxşı göstərdin.
Məsxərəçi bir səs tonu ilə "Nə demək. Deyə mızıldandım.
"Əhməd. Dedi ki, təhlükəli və bir o qədər də sərt bir səs tonu ilə "Sən mənim qardaşımsan, amma Dəniz də elə. Bundan sonra Dənizə yaxınlaşma. Deyərək telefonu qapatdı. Telefonu yatağa ataraq atdım və təkrar Dənizin yatağa qan qoxusunu ciyərlərimə çəkdim. Hər zərrənin bu qoxu bilməsini, dadmağı istəyirdim.

Ayazın evinə necə gəldiyimi də bilmirdim. Tək bildiyim həyət qapısından içəri girəndə bağçada oturan Ayşe qaça-qaça bərk-bərk qucaqlaladım və içimi azad olunana qədər ağladım.Əlbəttə sonra məni fərq edib yanıma gələn anama sarılıb ağlamağım da başqa bir hadisə idi. Anama sadəcə mübahisə etdiyimizi və evdən çıxdığımı dedim. O mənə yeyəcək bir şeylər etmək üçün mətbəxə keçəndə isə hər şeyi Ayşe danışmışdım. Əlbəttə o da dərhal Ayazı axtararaq olanları danışmışdı, və təbii ki mənim pərişan halımdan bəhs etməməyi də unutmamışdı. Ona o qədər bunu deməməsi barədə xəbərdarlıq etsəm də məni