lənətə gəlmiş söhbəti bir həftə əvvəl etməmişdi? Bir həftə əvvəl danışmağı sınasaydı, məni qovmaq əvəzinə hazırda bu halda olar gözləyirdik? Üzümdə yaranan istehzalı təbəssüm ilə "Gecikməmisən, yoxsa danışmaq üçün? Dedim.
"Dəniz səbirimi az sınağa çək!"
"Səbrin vecimə deyil Allahın bəlası!"
"Gedəcəyik deyirəm sənə."
Qəhqəhə atmama mane olmadım.
Qəhqəhə bütün topladığım ağrıları və hiddətləri yox edib aparmışdı. Məndə yalnız bir parça qürur qalmışdı və onu da məhv etməsinə imkan verə bilməzdim.
"Mən gəlmirəm və bəli sən gedəcəksən."
Necə bu qədər soyuq və sakit danış bilmişdim özüm də inanmırdım Ürəyimə hər saniyə bir kəsik atılarkən mən belə soyuqqanlı dayanaraq, həqiqətən, böyük bir iş bilirdim.
Biranlıq gözlərini bağladı. Sakitləşməyə çalışdığı açıq-aydın görünürdü..
"Dəniz bax gözəlim"
Gözəlim! Ah, bu kəlməni belə onun o mərdlik dodaqlarından eşitmək üçün o qədər çox darıxmışdım ki.. Amma özümü ələ almalıydım məhz bu qədər asan deyildi hər şey! Bir həftədir çəkdiyim ağrının tərifi yox idi.
"Get." deyə dilləndim, sadəcə. Hər keçən saniyə ona qarşı hirsim souyurdu, ona məğlub olurdum və bir az da burada qalsa onunla bərabər gedəcəyimə əmin idim. Buna görə o dərhal getməlidi, indi getməlidi.
"Sənsiz getməyəcəm!
Səsində ki, konkretlik bir az ürkmeme səbəb olmuşdu. Dediyini edən bir tempdə idisəs tonu.
"Mən gəlməyəcəyəm, get xahiş edirəm."
Get ay insan ! Get Get ki əlimdə qalan bir parça qürurla yaralı qəlbimə bir az da olsa məlhəm ola bilim. Get ki bir az olsun mənim çəkdiyim acıları çək. Get ki, bir daha məni belə yaralamaman lazım olduğunu yaxşı öyrən!
Dərhal məğlub edilmiş bir üz ifadəsi ilə "Gəlməyəcəksən? "dedi. Bu mənə verilmiş bir sualdan çox özünə etiraf etdiyi, özünə əzbərlətdirməyə çalışdığı bir həqiqətdi. Amma mən yenə də onu qəbul edərək "Gəlməyəcəyəm, get." dedim. Öncə üzündə acı bir gülümsəmə yarandı. Bu çökmüş halı da bir çox qadını özünə cəlb edəcək bir adam idi. O qadınlardan biri də təbii ki, məndim! Üstəlik, yalnız başımı deyil,