ə sürətli bir şəkildə otaqdan çıxmışdı. Onun çıxması ilə boğazımda tıxılı qalan hıçqırığı çölə çıxardım əvvəl və daha sonra gözümdən axmaq üçün gözləyən yaşlara icazə verdim.
-
Qəlbimde ki rahatlaşmaya sözlər kifayət etməzdi hesab edirəm izah etməyə. Ruhum artıq daha rahat olacaqdı. Hər şeyi bilirdi. Bu saatdan sonra verəcəyi qərarlar tamamilə onun seçimi olacaqdı. Bəli, istədiyini edən bir adamdım amma heç bir qadını kobud qüvvətlə alacaq qədər də qansız deyildim. Bu yalnız Ömərin edə biləcəyi bir şey idi. Onda da ürək deyilən bir şey olmadığı üçün çox görməmək gərək.
Özümü salonda ki kresloya buraxdım. Verəcəyi qərarı həqiqətən maraqlı idi. Onun iki dodağının arasından çıxacaq qərara bağlı idi xoşbəxtliyim və bədbəxtliyim amma yenə də ona təsir etmək istəmirdim. Getməyi istərsə gedə bilərdi. Ürəyi yanımda olmayan bir qadının bədəni mənə heç bir həzz veremezdi. Üstəlik mən onun bədənini deyil yalnız əvvəl ürəyini sonra bədənini istəyirdim. O gözəl qəlbində gözəl bir hökmdarlıq qurmaq istəyirdim. Bu hükümdarlıqda gözəl arvadım mən və Efe olacaqdı yalnız. Bəlkə irəliləyən zamanlarda bir də bir qız uşağı ... Eynilə anası kimi safir mavisi gözləriylə mənə meydan oxuyan kiçik bir qız ... Bu xəyala özümü çox bağlamamağa çalışdım. Əvvəl Dənizin qalması gərək bu xəyalimin bir qisminin reallaşması üçün. Digər qismi üçün isə bir az şans lazımdı hesab edirəm. Həkimin söylədikləri hələ ilk günkü kimi dayanırdı ağılımda. Dənizin uşaq sahibi olmasının çox çətin olduğunu açıq bir dillə ifadə etmişdi amma ən azından qeyri-mümkün deməmişdi deyil mi? Özümə yapışacaq bir budaq tapmışdım və bu budağı qırmağa heç niyyətim yox idi.
Gözləmək hər keçən saniyə bir az daha çətinləşirdi sanki. Az əvvəl ki rahatlamanın yeri dərin bir maraq və qorxu almışdı. Artıq bir cavab almalıydım. Acı çeksem də bir an əvvəl o lənət ağrını çəkməyə başlamalıydım. Belə çıxılmazlıqda qalmaqdansa acı daha üstün gəlir görünürdü.
Ayağa qalxıb salondan çıxacaqdım ki girişdə Deniz ilə qarşılaşdım. Gözləri