i üzündə bir gülümsəmə meydana gəlmişdi. Kiçik və tombik əlləriylə su stəkanını alaraq bir az içdi və geri mənə uzatdı.
'' Ana, bax. ''
Əliylə işarə etdiyi yerə baxdığımda etdiyi rəsmi göstərdiyini gördüm. Həqiqətən beş yaşında ki bir uşağa görə çox yaxşı bir şəkil idi bu. Şəkil mövzusunda açıq ki bir qabiliyyətə malik idi.
'' Necə olmuş ana? ''
Əlimlə saçını sığalladım və '' Çox gözəl olmuş canım. '' Dedim. Üzündə aldığı cavabdan məmnun olduğunu ifadə edən bir ifadə meydana gəlmişdi.
'' Kimləri çəkdin ? ''
Şəkildə dörd adam vardı. İkisi böyük, biri uşaq biri də körpə. Görəsən anasını mi vurğuladı deyə düşünmüşdüm.
Kiçik tombul barmaqları şəkilin üzərində gəzməyə başlayınca ilk başda birinci çəkdiyi adamda dayandı və '' Atam. '' Dedi. Daha sonra digərinə gəlib mənə gözəl bir şəkildə gülümsəyib '' Ana sənsən. '' Dedi. İçimdəki rahatlamağa inana bilmirdim. Onun anasını deyil də məni çəkmiş olması ... Bunun üçün xoşbəxt olmam bəlkə də səhv amma Efe'nin məni artıq öz anası kimi görməsi ... Həqiqətən bu möcüzə bir duyğu idi və mən bunun sevincini sonuna qədər yaşayacağam.
'' Yaxşı, digərləri kim? ''
Üzündəki gözəl bir gülümsəmə ilə '' Mən və qardaşım ... '' dedi. O an əlimdə ki su stəkanını salmamaq üçün iradəmlə həqiqətən böyük bir çaba etdim.
'' Gözəl mi? ''
Onun cavab gözləyəcəkmiş kimi mənə baxan üzündən gözlərimi ayırmadan yalnız başımı yellədimm və titrək bir gülümsəməklə ona baxdım. Nə qədər də çarəsiz hiss edirdim özümü ... Dəlicəsinə ağlamaq istəyirdim. Bu uşaq hadisəsini sovuşdurdum deyə günlərlə özümü necəaldatdığımıı Efe sayəsində daha yaxşı anlamışdım.
Sürətli bir şəkildə ayağa qalxdım və salondan çıxaraq mətbəxə girdim. Elimde ki stəkanı masaya qoyduqdan sonra özümü də kürsüyə buraxdım. Gözümə yığılan yaşları axmalarına icazə vermədən əlimin tərsiylə yox etməyə çalışdım.
Körpəmi itirdiyimdə bir daha ana olmağımın çox çətin olacağını bilirdim.Körpəmə dörd əllə sarılmışdım ancaq di gəl bu da belə. Çünki hər qadın kimi məndə ana olmaq