istəyirdim. O bənzərsiz, bənzəri olmayan duyğunu məndə dadmaq istəyirdim. Amma olmamışdı. O əllərimin arasından sıyrılıb getmişdi mənə da onun yasını tutmaq qalmışdı. Əslində bunu həll etdiyimizə inanırdım. Əvvəlki tək ana olmayacağıma üzülməyəcəyimi güman edirdim. Efe'nin bəs edə biləcəyini düşünmüşdüm. Nə qədər də axmaq bir düşünceymiş. Efe belə qardaş istəyərkən, bu evə yalnız özünün çatmayacağını bilərək o rəsmi çəkərkən mən necə də belə axmaq və avamca düşüne bilmişdim.
Ağzımdan qopan hıçqırığa mane ola bilməmişdim. Bu, bu çox bərbad bir duyğu idi ... Bir şeylər edə bilməmək, çarəsizlik bunlar çox, çox ağır duygulardı və mən bu duyğuları daşımaqda çətinlik çəkirdim. Üsyana bu qədər yaxındır insan. Qışqırıb, çağırmağa, niyə mən deməyə ... İndi tam olaraq demək istədiyim bu idi. Niyə mən? Niyə mənim əlimdən alındı belə bənzəri olmayan bir mükafat? Mən, anlamaqda həqiqətən çətinlik çəkirdim. Ağlım kəsmirdi mənim bu qədərinə, bəlkə də qəbul etmək istəmirdi. Mən bu həqiqəti qəbul etmək, anlamaq filan istəmirdim. Mən, mən ana olmaq istəyirdim. Məndə hər kəs kimi o böyük duyğunu yaşamaq istəyirdim. Canımdan daha çox sevdiyim, məndən bir parça istəyirdim ... Bu qədər mı qeyri-mümkün? Bu qədər mı əlçatmaz istədiyim?
Artıq gözümdən axan yaşlara əngəl ola bilmirdim. Gözlərimdəki ağrını önəmsədiyim deyilə bilməzdi. Yalnız ürəyimin ağrısıyla maraqlanırdım hazırda. Qəlbimin dərin bir küncündə qanamağa üz tutmuş bir yarayla məşğul olurdu hazırda.
Ellerim istemsizce qarnımı qucaqlamışdı. Sanki körpəm orada idi və mən, mən onu qoruya bilecekmişəm kimi ... Onu itirdikdən sonra qorumaq ancaq mənim kimi məsuliyyətsiz bir ananın ağılına gəlirdi. Məsuliyyətsizlik etmişdim mən. Mənim ucbatımdan ölmüşdü bəlkə də körpəm. Əgər, orada elə qaçmasaydım bunların heç biri olmayacaqdı bəlkə də.
'' Körpəm ... ''
Qoxusunu, üzünü bilmədiyim körpəm mənim ... Görəsən oğlan mi olacaqdı, qız mı? Mənə bənzəyəcək idimi? Mən bunları belə öyrənə bilməmişdim.
'' Deniz ... ''
Eşitdiyim səs ilə