mənim .
Bölüm - 37
Nə edəcəyimi belə bilməz bir halda oturduğum kürsüdən qalxarkən masadan tutdum. Qadının baxışları bir an mənə sataşsa da oğlundan ayırmamışdı. Sual dolu gözləri və ciddi üz ifadəsi ilə bir cavab istədiyini açıq bir şəkildə müəyyən edirdi.
'' Əhməd! ''
Səsi çox səbrsiz və əsəbi çıxmışdı.
'' Nə var ana? ''
Əhmədin səsinin də anasının səsindən bir fərqi yox idi. Ən az anası qədər qərarlı idi və böyük ehtimal bu gerçəyi anasına necə söyləyəcəyini düşünürdü. Qəlbim sıxışmışdı. Əhmədin anasının bu həqiqəti öyrənməsi demək hər şeyin bitməsi demək idi. Bu qadın qəti öyrenmemeliydi. Əhmədə doğru çevirdim baxışlarımı. Tam ortamızda qalmışdı. Bir əli belimdə düşünür kimi idi. Nə anasına nə də mənə baxırdı.
'' Əhməd dərhal mənə cavab ver! O körpə kimdən? ''
'' Ana sən nə danışırsan? ''
'' Ananla düzgün danış. ''
'' Sən düzgün danışırsan ki mən səninlə düzgün söhbət edim? ''
Əhmədin hər cümləsində səs tonu bir az daha sertləşirdi. Ola biləcək bir döyüşü önləmək məqsədiylə yanına doğru yaxınlaşdım və titrəyən əlimlə qoluna toxundum. '' Əhməd, lütfən ... '' deyə mırıldandım.
'' Deniz sən qarışma. ''
Gözlərini anasından ayırmırdı. İkisi də hər an bir-birləriylə mübarizəyə hazır iki əsgər kimi dayanmışdılar.
'' Sevgili arvadı sən qarışma. ''
Anasının alaycı bir şəkildə söylədiyi cümlə ilə istemsizce hirsli gözlərlə ona baxdım. Mən həyatım boyunca Əhməd xaricində kimsəyə özümü ezdirmemişdim. Bu saatdan sonra da bunu dəyişdirəcək deyildim amma indi ... indi mövzu çox fərqli bir mövzu idi və biz bu mövzudan bir an əvvəl qurtulmalıydıq.
'' Ana Deniz mənim arvadımdı fərqindəsən? Biz neçə aydır evliyik və o körpə təbii ki mənimdi. ''
Üzümdə minnət dolu bir ifadəylə hirsli gözləri anasında olan ərimə baxdım. Bu adam həqiqətən mənim sevdiyim adam idi. Mənim ərim ... Mənim ağrılarımı, yükümü paylaşan adamdı.
'' Mənimdi nə demək? ''
'' Deniz uşağı itirdi ''
Əhmədin təkrarladığı bu gerçək yenə gözlərimin dolmasına səbəb olmuşdu. Bu ürəyimdəki hiss