...
Ağzından qaçan hər hıçqırığa pencəyim qalxan olurdu. Ona daha möhkəm qucaqladım. Həmin an içimə almaq istədim ... Onu hər kəsdən, hər şeydən qorumaq istədim ... Sanki bu mümkünmüş kimi. Amma yenə də etmək istədim !
'' Üzr istəyirəm ... '' deyə bildim yalnız. Bu üzrü niyə istədim belə bilmirdim. Yalnız ürəyimi dinləmişdim. Qəlbim istəmişdi bu üzrü. Anamın incidici sözlərinəmi, qırdığım ürəyinə görəmi, onu qoruyamadığımamı ... Hansından ya da hansılarını üzr istəsək, bilmədən yalnız ağzımdan tökülmüşdü o iki söz.
Özünü yüngülcə geri çəkərək qızarmış gözləri ilə mənə baxdı. O gözlərdə çarəsizlik, təklik və ümidsizliyi görmüşdüm. Onu ilk dəfə beləsinə məhv olmuş görürdüm. İlk dəfə beləsinə zəif, qorunmağa möhtac ... İlk dəfə idi o! Və mən bu vəziyyətdə nə edəcəyimi bilmirdim.
'' Canım ağrıyır ... ''
Sesi kövrək çıxmışdı. Bir əlimi belindən çəkərək o gözəl üzünü oxşamağa başladım. Onun hər titrəyişində, hər tökülən gözyaşında içimdə bir şeylər ağrıyırdı və bu acı hər saniyə bir az daha artırdı.
'' Deniz ... ''
Titrəyən əlini qaldıraraq ağzımı bağladı. Gözlərində ki acı o qədər sıx idi ki etdiyini qəbullendim və içini tökməsi üçün ona zaman tanıdım.
'' Mən ... '' dedi və bir hıçqırıq böldü cümləsini. Dərin bir nəfəs alaraq '' Mən ana olmağı çox istəyirəm. '' Deyə zümzümə etdi. Gözləri mənə baxsa da bu özünə etiraf etdiyi bir gerçək. Hər nə qədər mənimlə danışır görünsə də o əslində ürəyiylə bir mübahisədəydi. Ürəyiylə hesablaşırdı və bu ona ağır gəlirdi.
'' Əhməd ana ola bilməyəcəyəm mən? ''
Bu problemin cavabı o qədər çətin idi ki. Bu acı verici bir cavab idi. Mən bunu ona necə söyləyəcəydim ki? Üstelikde cavabı bildiyi halda niyə həm özünə həm də mənə belə bir əziyyəti rəva görürdü?
Üzündə ki əlimi çəkərək ağzımın üzərində ki əlinin üstünə qoydum və nəzakətli bir şəkildə əlini ağzımdan çəkdim.
'' Deniz bu mövzunu danışmışdıq. ''
'' Cavab ver! ''
'' Deniz. ''
'' Cavab ver, ana ola biləcəyəm yenidən? ''
Dərin bir nəfəs aldım. Geri çəkilməyəcəkdi.