Ehməddən ayrılsaydı belə qapısına gedəcək çox adam vardı. Üstəlik sadəcə gözəl deyil çoxda gözəl ürəyə sahib idi. Hər kəsə qarşı belə idi və əlkə də bu səbəbdən Ehmədə dözə bilmişdi. Onun dəlisov hal və hərəkətlərini çəkmişdi. Biranlıq özümü Selma’nın yerinə qoydum. Ehməd’i sevdiyimi düşündüm. İçimdə qəribə bir hiss yaranmışdı. Adını bilmədiyim bir hiss idi bu.Mən hesab edirdim Səlma kimi reaksiya verməzdim içimdə ki şübhəyi Ehməd’ə söyləyərdim. Ya hə ya yox deyən biriydim mən və həyatım boyunca da həmişə bu cür davranmışdım. Bir Ayxan məsələsində biraz daha yumşqaq davranmışdım və özümdən taviz vermişdim amma yenə də… Gözlərim dolmuşdu. Onu xatırlamaq mənə xoş gəlmirdi. Onu artıq fikirləşməməli və xatırlamamalıydım. Amma çox heyif ki hələ də xatırlayırdım. Onun ilk iş yoldaşı mövzusundan çıxdığımız günü xatırlamam ilə mədəmin bulanmasına mane ola bilmədim. O gün həyatımın ən bərbad günlərindən biri olması gərəkdi. Eslində hər şey artıqlamasıyla gözəldi mənim üçün o axşam. Evimdə oturub film izləyərkən qapı zəng çaldı. Qapını açmadan öncə kim olub -olmadığına baxdığımda Ayxan’ı görüncə çox təəccüblənmişdim və qapını açmışdım.Xəfif səndələyərək içəri girmişdi.
‘’Ayxan Bəy.’’
‘’Dəniz.’’
Bir söz deməyimə imkan vermədən qapını bağlamışdı və məni divarla öz arasında dirəmişdi.
‘’Ayxan Bəy siz…’’
‘’Deniz çox gözəlsən.’’
Sərxoş olduğu necə gəldi söylediyi sözlərdən və içki qoxan nefesinden artıqlamasıyla hiss olunurdu.
‘’Ayxan bəy siz sərxoşsunuz.’’
‘’Bəli.’’
‘’Qəhvə hazırlayım sizə?’’
Məni daha çok sıxışdıraraq ‘’Xeyr Dəniz heçnə etmə.’’ dedi və danışmağıma imkan vermədən dodaqlarımı dodaqlarına həbs etmişdi. Sonrası isə xatırlamaq istəməyəcəyim qədər iyrənc və qaranlıqdı…
Axan gözyaşlarımı silerek defteri elime aldım ve sofadan qalxaraq yataq otağına keçdim. Defteri tekrar çantama qoyaraq Efe’nin otağına girdim. Sofada oturmuş cizgi film izlədiyini görüncə heç bir şey söyləmədən yanından uzaqlaşaraq mətbəxə daxil oldum. Axşam yeməyi üçün bir şey bişirmək