qurtulmağa çalışdım.Kaş ki qoxular kimi içimizde ki hüznlər, xəyal qırıqları ve bədbəxtliklərdə silinib getsəydi bədənimizdən...
Dəsmala sarılaraq sudan çıkdığımda otağa girdim ve içində özümü rahat hiss edə biləcək paltarımı geyinib saçımı qurutdum. Qurutduğum saçlarımı sıx topuz şəklində yığaraq pilləkənlərdən aşağı endiyimdə Birbaşa Efenin otağına girdim .Otağında oyuncaqlarla oynayırdı.
‘’Efe.’’
Ona seslenmeyim ile o gözel ve məsum üzünü mənə doğru çevirdi.Yanına yaxınlaşaraq yanaqlarına öpüş qondurub ve ‘’Səndən ötrü darıxmışdım.’’ dedim.
‘’Məndə.’’
‘’Niye yanıma gelmedin o bəs?’’
‘’Atam getmə dedi.’’
Anlamamış bir tərzdə qarşımda ki uşağa baxırdım. Əhməd niye Efe’nin yanıma gelmesini istememişdi ki? Ona baxmayacağımı ya da pis bir şey edəcəyimi filan mı düşünmüşdü? Axı biz bu mövzuları çoxdan aydınlaşdırmışdıq deyə bilirdim, yanılmışam?
‘’Niyə getmə dedi?’’
Çiyinlərini çəkərək ‘’Sən xəstə idin və səni narahat etməməliydim.’’ dedi. Alnına bir öpüş qonduraraq ‘’Acsan?’ dedim. Başını etiraz mənasında yelləyərək ve ‘’Atamla yedik biz səhər.’’ dedi ve oyununa davam etdi. Mende otağıından çıxaraq bir müddət pilləkənin başında qərarsız bir şekilde qaldım.Demək olar ki axşam düşürdü və heç də səhər yeməyi yemək həvəsində deyildim. Efe de aç olmadığına göre birazdan yemek edərəm.
Mətbəxə gedib isti suyu qızdıraraq şkafdan sallama çaylardan birin götürübiçinə atdım. İki dənə şəkər ataraq mətbəxdən çıxıb və pilləkənlərə tərəf yönəldim .Otağa daxil olduqda yerimi rahatlamaq istəyirdim ki,ağlıma gündəli gəldi və əlimdə fincanı divanın yanındakı masaya qoyub çantamdan gündəliyi çıxarıb yerimə keçərək qaldığım yerdən oxumağa davam etdim.
10 İyun 2009
Bədbəxtliyi hiss edirdim. Bir insan bədbəxtliyi necə hiss edər bilmirdim ancaq indi mən hiss edirdim.Əhmədin bikefliyini,yanımda və hətta məni qucaqlayanda belə xoşbəxt olmadığını bunların hər birin hiss edirdim,bilirdim və bütün bu acılar çox ağır gəlirdi.Nə etməli olduğumu bilməyəcək hala gəlmişdim.Hər gün