yellemekle yetinmişdi ve vidalaşaraq maşından enmişdi. İçeri girmesini gözləyərək evime doğru sürmeye başladım. Gece Deniz’in özünə gelmesi, bugün Yasemənin gelmesi… Belki de artıq her şey daha qaydasına düşəcəkdi.
-
Açarın səsin eşitməyimlə elim ayağım bir-birinə dolaşdı sanki. Özümü sakit olub ələ almağa çalışaraq Efe’nin şorbasını tökməyə davam eledim. Ehmedin mətbəxə girdiyini təxmin edirdim amma iş ondadı dönüb baxa bilmirdim. Öz şorbamı ve onun şorbasını da qoyduqdan sonra şorba qazanını kənara qoyaraq yerime oturdum. Ehmed de ağzını açmadan yerine oturmuşdu.
‘’Xoş geldin ata.’’
Efe’nin alnından öperek ‘’Xoş gördük oğlum.’’ Dedi ve tez de yemeyini yemeye başlamışdı. Açıq aşkar məni yox hesab edirdi.Qelbimde yeniden bir ağri baş qaldirdi. Nie bele olurdu axi? Evvəldən istədiyin bu deyildi? Meni yoxa sayması, menimle danışmaması, bunları istemirdim mən? Indi nə baş verdi? Ne deyişdi də mən bu veziyyete düşdüm?
Yemek böyük bir sessizlik içinde keçmişdi. Ehmed danışmaq bir yana qalsın heç mən tərəfə baxmırdıda. Görünür fikirlidi. Ağlında nese vardı. Belke de… Belke de o qadını fikirleşirdi. Sevdiyi qadını… Ağrıyla udqunaraq elimde ki çayla dolu fincanlarla otağa girdim. Ehmed divanda uzanmış ekranda ki filme diqqetini cemlemiş kimiydi. Fincanlari masaya qoyaraq mende onun oturduğu divana oturdum. Ondan qaçacaq deyildim, neticede o menim erimdi ele deyilmi? Men doğrudan yaxsi deyilem. Ehmedi erim olaraq artiq görmeye başladığıma göre heqiqeten psixologiyam yeterince pozulmuşdu.
‘’Efe hani?’’
Üzünü ekrandan ayırmadan vecsiz bir ses tonuyla ‘’Yatdi.’’ dedi. Onun bu halina fikir verməməyə çalışaraq getirdiyim çaylardan birini elime aldım. Ağlım eslinde menim de çox qarisiq idi. Meselen ona Ayxan’ın bugün mene zeng etdiyini söylemeliyem yoxsa yox emin deyildim. Reaksiyasini texmin ede bilmirdim ve bu meni qorxudurdu. Eslinde demeliyem bilirem amma ağzimi açmasam daha yaxsidi, hem belke Ayxan bitde zeng etmeyeceydi.
‘’Neylemisen bugün?’’
Üzünü mənə doğru