doĝru yönelib yuxarı qalxmaqa basladım. Az evvel nece idik, indi nece olmusduq? Heqiqeten bu adamın çox cetin xasiyeti vardı, basa düsmürdüm. Canımı her defesinde bir sekilde yandırmaĝı bacarırdı.
--
Deniz'in gedisinden sonra elime keçen yastıqı qezeble yere tulladım. Özümü ona qarşı sakit davranmaqa mecbur etsemde o ayrılıq kelimesini aĝzından çıxardanda döze bilmirdim. Qezeblenib ona baĝırmaĝıma mane ola bilmirdim! Men artıq heqiqeten yorulmusdum ve çox qorxurdum. Ona öyresmekden ve onun getmeyinden qorxurdum. Bele bir veziyyete daha bir defe döze bileceyime emin deyildim. Aĝlıma gelen keçmiş ile üzümde kinayeli bir tebessüm yaranmışdı. Belke de Selma'nın ahını almışdım. Deniz'i sevdiyimi öyrendiyi günkü halı helede aĝlımda idi. O halını hafizemden silmeyim imkansız idi.
"Ehmed, ananın dedikleri doĝrudur mu?"
Qarşımda aĝlamaqdan gözleri şişmiş qadına baxdım. Ne deye bilerdim ki? Neden behs etdiyini çox gözel bilirdim. Özümü kresloya buraxaraq ayaq üste helede menden cavab gözleyen arvadıma çevirdim baxışlarımı. Her zaman gözel, baxımlı olan arvadım bu gün çox pis halda idi. Eve teze geldiyi üçün saçları toplu idi, aĝlamaqdan gözleri şişmiş ve bütün makyajı axmışdı. Derin bir nefes alaraq.
"Ehmed, ananı az evvel hava limanına apardım ve mene o dedi ki..." deyerek hıçqırıqlara boĝuldu. Özünü ele almaqda çetinlik çekdiyi o qeder açıq belli olurdu ki. Eslinde onun bele ezab çekmeyini heç istemirdim amma elimden gelen bir sey de yox idi, ona yalan söyleye bilmezdim. Heqiqeti axtarmaqdan el çekse eslinde ne özü bu qeder ezab çekerdi, nede men bu qeder çaresiz qalardım ona qarşı.
"Mene senin illerdir sevdiyin qadının Deniz olduĝunu söyledi."
Soyuq bir terzde.
"Ne ferq eder ki?" dedim
Bu onu daha pis hala salmışdı, aĝlamaqını daha çox artırmışdi.
"Men senin arvadınam..."
Sesi pıçıltıdan ibaret idi.
"Selma bu sebebden de ne ferq eder ki deyirem. Men seninle evliyem, geri qalanının ne ehemiyyeti var ki?"
"Menimle evlisen amma üreyin Deniz'dedir."
Sesi

<< 1 ... 86 87 [88] 89 90 ... 200 >>