Əlini qırağa çəkib qorxa-
qorxa - Nə olar alma onu mənnən dedi -
Qorxma onu sənnən almaram , onu sənnən
hecç kim ala bilməz . Axı o nədir sənə bu
qədər əziz ? Əlini açdı . Üstündə bir yazı
olan yaylıq var idi əlində . Bu mənə
anamnan yadigar qalıb. - Nə olar get daha ,
məni tək burax - Bəs sən hara
gedəcəksən ? - Məni düşünmə get - Yox .
Səni tək buraxıb gedə bilmərəm - Sən mənə
söz vermişdin axı - get - Sabah yenə
gələcəm bura səni görməyə Getmək
istəmirdim ama ona söz vermişdim
.Durdum .Yavaş-yavaş uzaqlaşırdım ondan
ancaq fikrim , ürəyim hələdə o qizın
yanında idi . Getmək istəmirdi ayaqlarım
ancaq sözümü tutmalıydım .Birdən bir səs
gəldi - maşının kimisə vurduğunu hiss
etdim...Qara buludlar aldı başımın üstünü ,
qaraldı gözlərim . Ürəyimdə - Nə olar ay
Allah kaş o qız olmayaydı - deyib
yalvarırdım . Arxaya döndükdə camaatın bir
yerə yığışdığını gördüm . Qaçıb özümü
çatdırdım.Gözlərimə inanmaq istəmirdim -
həmin qiz idi , əlində bərk-bərk sıxdığı
yaylığıda yox idi əlində .Başını dizlərimin
üstünə qoyub - "Ölmə nə olar ölmə "- deyib
qışqırırdım . Bir maşına qoyub xəstəxanaya
çatdırdıq .Ama daha çox gec idi - canını
tapşırmışdı Allaha . Mənsə bunu qəbul edə
bilmirdim .Xəstəxanada - Yox ola bilməz -
deyib dəlilər kimi qışqırırdm ... Yanağımnan
yaş- süzülürdü əllərinə . Buraxmaq
istəmirdim əllərini bərk-bərk tutub
saxlamışdım . Sanki onu qoymurdum
getməyə ama artıq çox gec idi - o yox idi
həyatda . Hər gün ürəyim qan ağlayırdi .
Təsəlli tapmaq üçün məzarının üstünə
gedib danışırdım daş parçasının üstündəki
rəsmi ilə . Bir gün - onu ilk dəfə gördüyüm
yerə getdim . Boş otracaqlar ,solğun
çiçəklər, ətrafda gəzişən insanlar. Ancaq tək
o yox idi . Durub getmək istəyərkən bir vaxt
əlində bərk- bərk sıxdığı ,ona hərşeydən
əziz olan yaylığı gördüm otracağın altında .
Sanki öləcəyini bilirmiş kimi bir xatirə
saxlamışdı yaylığını otracaqda . Axı mın
durub gedərkən ona demişdim sabah yenə
gələcəm bura səni görməyə . Yaylığı