oxşayırdı. İlahə hələki həyatından məmnun idi.
Beləcə qızlar yay tətilinə yollandılar.
Yayda həmişə olduğu kimi tez keçdi. Aynur yay aylarını demək olar ki, ancaq evdə kitab oxumaqla keçirdi.
Nəhayət 4-cü kurs. Artıq tələbə adını itirməyinə 9 ay qalmışdı.
Yeni otaq yoldaşları vardı. Ləman və Fəridə. Ləman 2-ci kurs, Fəridə isə 1-ci kursda idi. Validə xala həmişə olduğu kimi yeni qızları görüb yenə nəsihət verməyə gəldi:
- Qızlar, sizə heçnə demirəm, sadəcə Aynur kimi olun. 3-cü ildir burda yaşayır nə mən, nə də həyətdəki bir qonşu ondan gül qədər inciməmişik. Mehriban yaşayın, ağıllı, mərifətli olun.
Validə xala getdikdən sonra qızlar səliqə sahmanla məşğul olmağa başladılar. Ləman diribaş qız idi. Balaca boylu, totuq, şən, zarafatcıl idi. Fəridə isə qara dinməz idi. Ləman çantalarını açan kimi birinci Tarkanın şəkillərini çıxardı. Qatı Tarkan fanatı idi. Demək olar ki, yatağının bütün ətrafına Tarkanın rəsimlərini yapışdırdı.
Beləcə yeni bir həyat başladı. Qızlar bəzən küsüşür, inciyir bir-birlərindən, heç 5-10 dəq keçməmiş barışırdılar. Hər şey normal idi. Böyük kurs olduqlarına görə Aynurgil universitetdə o qədər də olmurdular. Əsasən təcrübələrə gedirdilər.
Aynurun həyatı yenə təkliklə dolu idi. Yenədə öz fikrində qalır, kimsəyə lazım olmadığını düşünür, qəlbindən sevmək sevilmək keçirdi. Amma di gəlki küçədə, universitetdə həmişə qaş-qabaqlı dolaşırdı. Bu onun xarakterində idi. Neçə dəfə İlahə onu məzəmmət etmişdi: Ay qız belə gəzmə. Səni görəndə qorxurlar. Elə bilirlər söz deyəndə döyəcəksən onları.
Amma Aynur istəsədə dəyişə bilmirdi. Özü öz həyatını qərarlaşdırmışdı. Bu belədir, belədə olacaqdı.
Günlər həftələri, həftələr ayları qovurdu.
Yeni ilə az qalırdı.
Qızlarla birlikdə əməlli yeni il hazırlığı etmişdilər. Evi şarlar, zərlərlə bəzəmişdilər. Bütün həyət maraqla onların pəncərəsindən evlərinə baxır, gülümsünürdülər.
Kənanda keçən zaman ərzində cəsarətli olmuşdu. Hər o tərəf, bu tərəfə keçəndə pəncərəyə baxmaqdan çəkinmir, hətta Aynur ilə