Papaqdakı yumurtaların bişmiş olduğunu düşünən uşaqlar onları döyüşdürərkən yumurtalar sınmış əllərini, üst-başlarını bulamışdılar.
Bir azdan qapıya yenə papaq atılır. Bu dəfə Aynur Kənanın papağını tanıyır. Onun papağının içinə rəngli kağıza bükülmüş çiy kartoşka qoyurlar. Sonra gizlicə pəncərədən baxırlar. Həvəslə kağız bağlısını açan Kənan orda kartoşkanı görüb pərt olur.
Aynur bir fikir irəli sürür: Qızlar gəlin bizdə papaq ataq. Bəlkə özümüzə bayram süfrəsi təşkil edə bilərik.
Geyinib evdən çıxırlar. Öz küçələrinə yox, qonşu küçələrdən birinə papaq atmağa gedirlər.
2 saatdan sonra tələbə süfrəsi müxtəlif konfetlər, bayram şirniyyatları ilə dolu idi.
Bu gün unudulmaz günlərdən biri kimi qızların yaddaşlarına yazılır.
Beləcə günlər keçir yay gəlirdi. Artıq Aynur 3-cü kursu bitirmək üzrə idi. Keçən zaman ərzində Aynurun həyatından önəmli dəyişikliklər olmamışdı. İmtahanlarını yaxşı verirdi. Belə getsə qırmızı diploma namizəd idi. Emini demək olar ki, 1 ildi görmürdü, onu tam unutmasada əvvəlki kimi adı çəkiləndə qəlbini incitmirdi.
Samirə də nişanlanmışdı. O da ailə quracağı üçün gələn ildən bu evdə qalmayacaqdı. Nigarda öz qrup yoldaşları ilə qalacaqdı. Aynur yenidən otaq yoldaşı tapmalı idi. Artıq əvvəlki kimi həyəcanlanmırdı. Kim olursa olsun, təki evdə qalmağa adam olsun. Sanki hər şeydən bezirdi həyatdan. Günlərin bir-birinin eyni olması onu bezdirirdi.
Yenə axşamlar həzin mahnılı telefon zəngləri davam edirdi. Mahnılar ancaq eşqdən, sevgidən bəhs edirdi.
Kənan da küçədə futbol oynamağına davam edirdi. Aynur keçəndə hərdən başını qaldırıb baxır tezdə aşağı salırdı.
Həyətdə də dəyişikliklər olmuşdu. Sudabə nənə bir səhər həyətdə ölü tapılmışdı. Sağlığında onu yada salmayan oğlu, nəvələri 40 gün əməlli-başlı yas eləmiş, ehsan vermişdilər.
Psixi tutması olan gəlin 3-cü uşağını dünyaya gətirmişdi.
İlahə isə universitetdən xaric edilmişdi. Buna baxmayaraq rayonlarına qayıtmamış şəhərdə işləyirdi. Yeni bir sevgilisi vardı. Deyəsən oğlan ciddi insana