gün müəllimin dediyi "səndən heç nə olmayacaq" cümləsi beynimin bir hissəsinə yazılmış və bütün günü qanımın qara olmasına gətirib çıxarmışdı.O qədər fikirli idim ki hətta bu dəfə arxamca düşən Azadın varlığını belə hiss etməmişdim. Bu kötək yaman ağır olmuşdu deyəsən.Əslində o məsələni ayrı vaxt həll edə bilirdim.Amma son zamanlar Sanki fikrim özümdə deyildi.Bu mənə dərs olsun deyib bir neçə gün telefonu əlimə götürməmiş, dərslərin üzərinə düşmüşdüm.Hətta gecələri də oyaq qalar yadımdan çıxan mövzuları təkrar etmişdim . Irəliləyiş isə özünü göstərmişdi.
Sonda intizara dözə bilməyib telefonu açıb mesajlara baxmışdım.Ramindən gələn bir mesaj mənim üz ifadəmin sözün əsl mənasında dəyişməsinə səbəb olmuşdu.Mesaj indicə göndərilmişdi..Aylar sonra bu görüş , onu yenə xatırlamağım dəli edirdi məni.Niyə etmişdi bunu? Məqsədi daha çox əzab verməkmi idi? Anlamırdım...Anlaya bilmirdim. Dəli olmuşdum.Özümü yenicə toparlamağa çalışmışkən yenə qarşıma çıxıb varlığını hiss etdirməyi bacarmışdı.Əsəbi idim ona.Niyə ? Axı niyə imkan vermir öz həyatımı yaşayım? Birdəfəlik həyatımdan silə bilməyəcəm mən onu? Lənət! Lənət olsun.Yenə məni blok etmiş və uzaqlaşmışdı. Nə zəng nə də bir mesaj yox idi.İçimdə qığılcımlanan ümid parçaları var idisə onlar da yox olmuşdu. Yenə bu boş ev.Ürəyim partlayırdı. Əsəb olurdum.Divarlar üzərimə gəlirdi sanki. Psixologiyam yenə pozulmuşdu.Özümə hakim ola bilməyib stolu çevirmişdim. Nə etdiyim mənə daha sonra çatmışdı.
Hamamdan çıxıb güzgü qarşısında durdum. Diqqətlə izləyirdim özümü ilk dəfə görürmüş kimi.Öz-özümə düşünürdüm. Yəni bu qədər acizmiyəm? Onu unuda bilməyəcək qədər aciz? Yox.Bu gündən hər şeyə sıfırdan başlayacam. O mənim məhv olduğumu görməməlidir.Əl-əlxüsus da o günki görüşdən sonra qəlbimdə nifrət toxumları kök atmağa başlamışdı. Indi daha sağlam beyinlə düşünə bilirdim.Və anlayırdım ki ən böyük səhvi o etmişdi.Ən sadə nümunə həyatıma daxil olmaqla!
**** ***
Dəfələrcə mesaja və onu göndərən şəxsə diqqətlə baxdıqdan sonra yalnış