Bu hərəkətlərinə bir anlam verə bilmirdim .
**** ******
Həyatımı yeniləməyə ilk öncə otağımdan başlayacaqdım.Bu otağın divarları mənim göz yaşlarıma və bir çox xatirələrin, xəyalların tüstüsünə şahid olmuşdu. Pəncərəni açıb həyətimizin bağçasını izlədim.Bu pənvərə aylardır açılmırdı. Bəzi əşyaların yerlərini dəyişib , yataq örtümü yeniləmişdim. Kitablarımı şkafdan çıxarıb tozlarını silərək oxumaq üçün bir neçəsini kənarda ayırmışdım. Sonra paltarlarımı tökmüşdüm.Paltar dəlisi idim əvvəllər amma indi ev pijaması mənə bəs edirdi.Tək həvəsimin öldüyü paltarlar deyildi ki.Xəyal qurmağa , yaşamağa , ürəkdən deyib gülməyə olan həvəsimi itirmişdim mən.Amma daha son idi.Həyatımı əvvəlkində də pozitiv edəcəkdim. Yenə söz vermiş və bu sondur demişdim.Gələcəkdən xəbərsiz.Gələcəyini görən hansı insan səhv edərdi ki? Məncə heç kim. Əşyaları, geyim stilini , günlük rejimini dəyişməklə özümü də dəyişə biləcəkdimmi? Bilmirdim mənə artıq nə keçmişim , nə də gələcəyim maraqlı idi. Mən bu an üçün yaşayırdım.Daha bir xəyal qırıntısı qorxusu canımı bürüsə də bu kimi pessimist düşüncələrdən uzaq qaçırdım. Özümdən haraya qədər, nə vaxta qədər qaçacağımı bilmirdim, bilmək də istəmirdim. Bir anlıq gözüm masanın üzərindəki telefonuma
Sataşdı. Onda da şəkillər,mesajlar xatirə kimi yatırdı. Onla bağlı nə varsa silmişdim.Ən son nömrəsi qalmışdı.Onu da sildim. Bitmişdi daha olmayacaq zənn edirdim.Aylardır yazıb , xətrini soruşmadığım insanlar vardı.Onlara yazıb, bəzilərinə zəng edərək hal-əhval tutdum. Vəə Günel.Blokda olan nömrəsini görüncə acı-acı güldüm.Ona sadəcə yazığım gəlirdi. Blokda çıxarıb "nə halı varsa görsün" deyə düşündüm .Sonra Nurana zəng edərək mənə aylar əvvəl məsləhət gördüyü kursla bağlı danışdım.Ingilis dili kursu idi.Çox zaman itirmək istəməyib səhəri gün gedib qeydiyyatdan keçdim.Evdəkilər də bunu normal qarşılamışdılar.Anam hətta sevinmişdi.Günlərdir özümə qapandıığım onun gözündən yayına bilməzdi.Odur ki , özümü toplamaq üçün bunun ən yaxşı variant olduğunu