göz yaşlarımı azad etdim. Olmurdu.Günlərdir özümü unutmuşluğa vursamda, Olmurdu.Elə həddə çatmışdım ki özümlə tək qalmaqdan qaçırdım .Xatirələrdən, qırılmış xəyallardan qaçırdım.Ilk sevgi unudulmur.Kim nə deyirsə , desin.Ilk sevgi qəlbimzin bir köşəsində əbədi yaşayır.Və illər sonra göz-gözə gəldikdə bir birindən qaçan, yadlaşmış doğma baxışlar. Mən onu istəsəm də heç vaxt silə bilməzdim.Evlənəcək, həyat yoldaşı, onu həyata bağlayan övladları olacaqdı.Amma mən? Onun toxunuşları, onun izlərinin kölgəsi ilə yaşayacaqdım.Ən dərin izi isə qəlbimdə idi. Bəzən ürəyimi söküb atmaq istəyirdim . Çox ağır gəlirdi mənə ürəyimi üzərimdə daşımaq.Qəhər vardı ruhumda.Çıxmırdı, çıxmaq bilmirdi xatirələr yaddaşdan. Onu başqası ilə xoşbəxt görməkmi? Yox buna dayanmazdı qəlbim.Mən onu məndən başqası ilə təsəvvür etməkdən belə qorxarkən reallığına necə alışacaqdım? Haqsızlığa uğramışdım.Bu sevgidə sorğusuz hökm verən hakim o, mənsə haqsızlığa uğramış məhbus idim.O məni onsuzluqla baş-başa qoyub tərk etmişdi. Yadıma ondan əvvəlki günlərdən birində qızlarla etdiyimiz müzakirə düşdü. Sevgimi , qürurmu? Mən qəti şəkildə qürur demişdim.Məni sevməyəni mən də sevmərəm demişdim. Amma bu gün.Tərk edilmişəm və hələ də sevirəm. Onun "Başa düş! Biz mümkünsüzük. Olmaz!" Sözləri beynimdə dövr edirdi. Bu sözləri ilk günlər mən ona söyləmişdim dinləmədi.Gəldi həyatımın tam ortasında özünə mövqe tutdu və sonda mənim sözlərimi mənə təkrar edərək getdi. İndi kim idi günahkar? Gedəcəyini bilə-bilə bağladı özünə, sevdirdi özünü və bir anlıq xoşbəxtlik yaşatdı.Və sonra...Sonra isə ayrılıq yeli əsdi üstümüzdən.Vaxt çatmışdı.Nə geriyə yol vardı, nə gələcəyə inam.Onun üçün çətin olmadı ya da mənə elə gəlir.Amma çox rahat bir şəkildə getdi.Və hərdən anlıq geri dönüşlər və yenə ayrılıq. Sanki oyuncaq idim.Istədikdə oynadır, sonra atırdı. Nifrət etməyə haqqım yox idimi? Var idi.Amma mən bu haqqımdan istifadə edə bilmirdim.Bir xoş söz, isti nəvaziş və yenə mən onun idim. Bu 1 ya da 2 dəfə deyil, dəfələrlə