yenə barışırdıq.Mən çox tərəddüd içində idim.Hər dəfə ayrılıq söhbətini açıb onun kefinə soğan doğrayırdım.Ayrılıq kəlməsinin necə acı olduğunu sonralar anladım mən. Əvvəlcədən içimdə "olmayacaq, alınmayacaq" deyə bir hiss vardı. Bir-birimizə çox bağlanmamışkən ayrılmaq ən doğru yol idi. Amma gözümü açdığımda gec idi.O artıq həyatımın bir parçasına çevrilmişdi.Onsuz qalmaq çətin gəlirdi mənə. Azadlıq tərəfdarı olan mən hər addımımda ona xəbər edirdim.O çox qısqanc idi. Mən onun qısqancclığını da qəbul etmişdim artıq.Hazırlıqda olduğum müddətdə mesajlarına cavab vermirdim.O isə dəli olurdu.Hər telefonu açdığımda 40dan çox mesaj gəlmiçdi.Əslindəə onun bu halını sevirdim. Ağzım qulaqlarımda onun mesajlarını oxuyarkən ətrafdakıların nə düşünəcəyini unudurdum.Hərdən qızlar mənə toxunaraq "Rufa dünyaya qayıt" deyirdilər. Mənsə mesajları cavablandırmaq üçün bir an əvvəl özümə rahat yer tapmağa çalışırdım. O mənim sıxıcı, səssiz həyatıma rəng qatmışdı. Sonralar mesajlaşmaqdan doymayıb, telefonda danışmağa başlamışdıq. Tək rahatlıq tapan kimi onun nömrəsini yığırdım. Günlər keçdikcə onun zənglərinin sayı hesabı artmaqda idi.Məndən şəkillərimi istəyir mənsə ən gözəl şəkillərimi ona göndərərdim.Bizə az-az gəldiyi üçün görüşə bilmirdik. O polis akedemiyasında oxuyurdu. Işi isə Gəncədə idi. 1 ay sonra akedemiyanı bitirib Gəncəyə geri qayıdacaqdı. Günlərin keçməsini heç istəmirdim. Onu görmək , onunla vaxt keçirmək mənə xoş idi.Gün boyu hazırlıqdan vaxt tapa bilmədiyim üçün gecələr görüşürdük çox zaman.Ilk görüşümüz isə heç vaxt unuda bilməyəcəyim xatirə kimi yadımda qalmışdı. Gecə saat 2..Hər kəs yatmışdı.Mənsə hələ də onunla mesajlaşırdım.Yuxuma haram qatmaq belə onunla şirin
Gəlirdi mənə.Bir az sonra o " binanızın qarşısındayam" deyə mesaj göndərdi.Cəld pəncərənin önünə gəlib binanın qarşısında duran Raminə və leysan kimi göydən yağan yağışın pəncərəmə vurduğu damlalara baxırdım. Tellefonu götürüb zəng etdim.O isə aşağıdan pəncərəmə baxaraq cavablandırdı.
-Ramin
-Can