axtarıram.Amma uğursuz cəhdlərimdən daha birini həyata keçirmiş oluram. Son dəfə yıxılanda anladım ki, hər şeyin tək çarəsi zamandır. Mən nə qədər qaçsam, çıxış yolunu axtarsam da qismət məni ona götürür.Və onla daha çox incilirəm.Həmişəki vidalar, həmişəki hisslər.Zaman keçmədikcə heç nə dəyişə bilməz. Mən bu reallığa alışmışam artıq. Canımı sıxan bu ayrılığln sona yetəcəyi bir gün var.Və o gün gələcək. Nəticədə Ya mükəmməl sonluq, ya da həyatın daha bir sınağı...
Zaman...Bəzən keçmək bilmir, bəzən keçdiyi bilinmirdi.Və nəticədə hər kəs öz həyatını yaşayırdı.Sağalmışdımı yaralarım? Xeyr, əsla! O məni bir deyil, bir neçə dəfə incitmişdi.Bir tərəfdən onun buraxdığı yara izləri unudula bilməzkən, digər tərəfdən keçən o gözəl anlarımızı xatırladıqca gülümsəmə qonurdu üzümə.Artıq Ətrafdakılar mənim bu hallarıma öyrəncəli idilər .Bəzən isə insanlardan qaçar, heç kimə hiss etdirmədən öz sirli dünyama qapılardım.Kurs davam edir , ara-bir əks cinsin nümayəndələrindən "sevgi" qoxusu duyulan addımlar görərdim.Təbii ki də, bu addımlar qarşılıqsız olaraq qalırdı. Çünki daha canımı incidəcək kimsəni görmək ya da tanımaq istəmirdim.Mən bir dəfə incilmişdim artıq.Hər dəfə acı çəkməyə tab gətirə bilməzdim. Günlər keçir və sanki səssizlik çökmüşdü araya.Ondan bacardığım qədər uzaq olurdum.Sanki o da bunun ən doğru yol olduğunu bilib özünü xatırlatmırdı.Son dəfə o gecə dediyi sözlərdən sonra "bağışla" mesajını yazmışdı..Mənsə bu mesajı oxuyarkən isterika dolu qəh-qəhəmi dayandırıb cavab yazmaq istədikdə bir anlıq dayandım.Yox .Bu dəfə sözlər belə çox baha idi onun üçün. Və blok! Axı mən özümə söz vermişdim? "Bu geri dönüşü olmayan gediş olacaqdı." Araya uzun müddətli fasilənin sükutu çökdü. Nə yalan deyim? Bu səssizliyin pozulmasını heç istəmirdim. Amma unutmuşdum.Fırtına öncəsi səssizlik olur həmişə..Hələ ki , həyatımda yeniliklər baş vermədiyi üçün bu günü buraxıb, keçmişin səhifələrinə səyahət etmək istəyirəm.Elə isə başlayaq..
*** **
O gecə Raminlə ilk gizli görüşümüz baş