. Ümumiyyətlə, mənim üçün həmyaşıdlarımdan fəqli olaraq həyat çox adi və bəsit idi. İnsanlar arasında elə də fərq görməz , münasibətlərimdə bir neçə yaxın rəfiqəmi çıxsaq hər kəslə məsafəli idim. Bir azdan ev telefonunun səsinə kitabdan ayrılıb zəngi cavablandırdım. Yenə Günel . Və yenə təlaşlı səs.
-Bu dəfə hansı sevgilindən ayrılmısan?- bezgin şəkildə cavab verdim. Hərçənd ki Günellə aramızdan su keçməzdi mən onun bu "sevgilərinə" anlam verə bilmirdim. Telefonun o biri ucundan söylənilən sözlərdən agah oldu ki bu dəfə səbəbi ziyarətimiz başqadır. WhatsApp'a gəl əmrini verib zəngi sonlandırdı. Heç sevmədiyim bu proqram. Duzsuz söhbətlərin məkanı idi mənə görə. Kontaktımda çox adam olmadığı üçün lap maraqsız gəlirdi. Günelə dərs suallarını atdıqdan sonra çıxdım. Yenə dərs.Həmişə özümdən narazı qalırdım. Ona görə daha çox çalışmaq istəyirdim.
Beləcə günlər bir-birini əvəz edirdi.Həyatımda dəyişən heç nə yox idi. Fevral ayının sonları idi. Hazırlıqdan çıxıb uşaqlarla zarafatlaşaraq evə qayıdırdıq.Ümumiyyətlə, dostlarımla səmimi , şən və zarafatcıl biri kimi münasibət yaradırdım. Dost əhatəmdən razı idim. Təbii ki , o zamanlar mənim üçün hər kəs doğru insan idi. Hələ 16 yaşım vardı və həyat sadəcə çəhrayı rəngdən ibarət idi. Kaş həmişə elə qalardı..
Məhləmizə çatdıqda yenə bu kölgəni görüb əsəblərim gərildi. Sərt baxış atıb göz süzdürərək yoluma davam etdim. Əslində onun bu halına gülməyim də gəlirdi. Düşünürdü yəqin Naz edirəm.Xeyr! Heç də belə. Sadəcə rəfiqələrimin sevgililəri mənə hər kəsə inanmamaq üçün əsl nümunə idilər. Birisinə bağlanıb sonra "zırıldamağa" heç halım yox idi.Hətta buna da tənbəllik edirdim. Dostlar öz aralarında mənə Garfield təxəllüsünü vermişdilər. Ən sevdiyim cizgifilmin qəhrəmanı idi. Tənbəl olduğum üçün bizi bənzədirdilər.
Kiminsə bu kölgəni yanımda görəcəyindən çəkinib özümü tez evə çatdırmalı idim.Əslində dedi-qodu ilə maraqlanan bir deyildim, amma müzakirə obyektində də olmaq istəmirdim.Həm bayaq məhləmizin yaxınlığında bibim