ı görsəm..Kaş...
Həyat belədir.."Bəlkə"lərlə başlayıb "kaş ki"lərlə davam edərsən.Heç önəmsəmədiyin birisi gün gələr həyatının tamına çevrilər. Dönüb geriyə baxdığında bir zamanlar həyatının ən gözəl günləri bu gün sadəcə acı bir xatirədir...
Günlər bir-birini əvəz etmiş Sentyabr ayı gəlmişdi.Dərslər, hazırlıqlar start götürürdü yavaş-yavaş. Ramindən isə bir səs-soraq yox idi . Yəqin ki, unutmuşdu məni. Mənsə artıq alışmışdım onsuz həyata.Amma qəlbimin dərinliklərində hələ də mənə acı verən yaram sızlayırdı.Bu günlərdə məni sevindirən tək hal Payızın gəlməsi idi.Bu fəsli çox sevirdim.Həyatımın ən xoş anları bu fəsildə yaşanmışdır.Dərslərin başlanması, əvvəlki əhatəmin geri qayıtması öz təsirini göstərmiş olacaq ki , yenidən əvvəlki həyatıma dönürdüm. Bəzən hardasa onun xatirəsi ilə qarşılaşar, gizlinə çəkilib göz yaşlarımı azad edərdim. Havalar isə getdikcə soyuyurdu. Ömrümün payız fəslini yaşayırdım.Əvvəlki illərdən fərqli bu payızı ruhumdakı hüzünlə qarşılamışdım...Bacardığım qədər qohumlarımdan,ailəmdən qaçırdım.Çünki onun adını eşitməkdən qorxurdum. Özümü yenə dərslərimə həsr etmişdim.Xəyallarımın yarı hissəsi onsuz da puç olmuşdu, heç olmasa təhsilimlə bağlı qurduğum xəyalları gerçəkləşdirə bilsə idim. Bunun üçün çox çalışırdım.
Sahildə daşların üzərində oturub dənizi seyr edirdim. Aylar keçmişdi...Onun gedişindən aylar keçmişdi.Son 2 ay ərzində isə onda heç xəbər almamış dım. Deyəsən çoxdan bitmişdi bizim hekayəmiz.Telefonu götürüb vatsapa daxil oldum.Son zamanlar çox girə bilmirdim.Heç kəslə ünsiyyət qurmadığımdan maraqsız gəlirdi, həm o da hesabını silmişdi.Girib əlaqələrimdəki şəxslərə baxdım.Təəccübümə səbəb olan adı gördükdə sevinc qarışıq qəribə hisslər keçirmişdim.O hesabını yenə açmışdı .Son çıxış tarixi isə 1-2 saat əvvələ təsadüf edirdi. Amma gec idi artıq.Mən qərarımı vermişdim. Telefondan şəkillərim və musiqilər olan kartı gələcək üçün nostalji xatirə kimi saxlamaq məqsədilə çıxartdım. "Telefonun yaddaşını sıfırla"ya click edib hər şeyi