o sadəcə " saat 6-da həmişəki parka gəl." Mesajını yazmışdı.Mənsə tərəddüd içində idim.Bu görüş nələri dəyişəcəkdi, bundan sonra necə olacaqdı bilmirdim.Amma içimdə böyük narahatlıq var idi. Yaşayıb,görərik deyib təyin edilmiş vaxtda parkda oldum.Uzaqdan onun simasını görüb gülümsəyərək yaxınlaşdım. Həmişə məni qucaqlayan Ramin bu dəfə sadəcə "salam"la kifayətlənmişdi. İlk saniyələrdən bu görüşün heç də yaxşı sonlanmayacağını hiss etmişdim. Skmayanı işarə edib
-Əyləş, Rufa-söylədi.
-Mənim sənə demək istədiklərim var..
-Eşidirəm-quru tonla cavab verdim.Artıq mənə aydın idi hər şey.Qorxduğum o gün gəlib çatmışdı.
-Ayrılmalıyıq, Rufa.
Bu sözləri nə vaxtsa eşidəcəyimi bildirdim.Amma bu qədər bəsit ifadə tərzi ilə yox.Bir qədər pauzadan sonra davam etdim.
-Ramin, bunu mən sənə çoxdan demişdim.Bilirəm hər ikimiz üçün əngəllər var.Mənim oxumağım, aramızdakı yaş fərqi, qohumların bunu qəbul etməsi Bir az zaman alacaq bizdən.Amma bunlar bizim sevgimizin qarşısında çox saf əngəllərdir.İstəsək hər şey alınar.Ailələr də razıdır, məncə.
-Yox, Rufa sən heç nə bilmirsən. Unut məni-bu sözlər bir an məni duruxdurdu.Qarşımdakı soyuq baxışların sahibi Ramin idimi ? Donmuşdum sanki.Qırıq səslərlə
-Başqa nə səbəb ola bilər ki?-soruşdum.
-Mən səni sevməmişəm.Yanılmışam.Başqasını sevirəm daha.Çıx həyatımdan.
-Necə?-sanki deyilən sözlər mənə çatmırdı.
-Unut məni, Ruf!...
O son sözünü söyləyib skamyadan qalxdı və iti addımlarla məndən uzaqlaşdı.Nə? Necə? Unut məni? Keyimişdim sanki.Bir anlıq özünüzü mənim yerimə qoyun.Onda anlayacaqsınız nə hisslər keçirdiyimi.Axı bir anda necə dəyişə bilərdi hər şey?
Bir az sonra özümü Günelgilin qapısının ağzında tapdım. Günel qapını açıb ağlamaqdan şişmiş gözlərimi görəndə təəccüblınmişdi.Bu vaxtı onun atası və anası işdə olurdu.Evdə tək olduğunu anlayıb içəri keçdim.
-Nə olub Rufa? Bu nə haldır?
Yorğun idim.
-Danışaram -deyib özümü safeyə atdım. -Gözlə, çay süzüm gəlirəm-deyib Günel otaqdan çıxdı.Bayaqdan bəri dayanmadan mesaj gələn