Günelin telefonunu götürüb səssizə atmaq istəyirdim ki, ekranda açıq qalmış mesajlarda adımı görüb dayandım.
Günel- Aşkım, sən məni sevirsən?
-Hə, balam.Özü də çox .Niyə soruşdun ki?
-Heeç, Rufa deyir sənə inanmayım. Məni aldatdığını düşünür.
-O qələt edir , sən onun sözlərinə fikir vermə.
-Düz deyirsən canım, qısqandığından bilmir nə etsin.O hardan bilər ki ,əsl sevgi nədir?
Oxuduğum mesajlar bu gün üst-üstə yaşadığım ikinci şoka səbəb olmuşdu. Ən yaxın dostum mənim haqda necə elə fikirləşə bilər axı? Mən onun yaxşılığı üçüm insanlara tez inanmamasını tövsiyə edərkən , o..O onu qısqandığımı necə düşünə bilərdi?Çantamı da götürüb özümü cəld evdən çölə atdım.Arxadan Günelin məni səsləməsini eşitsəm də reaksiya vermirdim.Onsuz da bəhanə axtaran göz yaşlarım indi özünü sərbəst buraxmışdı. Hara getdiyimi, niyə getdiyimi bilmirdim.Tək onu bilirdim qaçmaq , qurtulmaq istəyirdim bu həyatdan .Yolu keçərkən gözlərimə düşən maşın faralarının işıqları və siqnal səsi ilə gözlərimi yummuşdum...1 il sonra .Hava limanı...
İnsan toplusunun içində iki cüt göz bir-birini axtarırdı.Vaxt çox az, deyiləcək , yarım qalan sözlər isə çox idi.Son bir dəfə ətrafa nəzər yetirdikdən sonra axtardığı simanı görməyib ümidsiz şəkildə üzünü dönüb irəliyə addımlamaq istəyirdi ki, adını eşidib ayaq saxladı.
-Rufa, Rufa!
Bəli, bu Ramin idi.Hava limanında Rufanı tapa bilməyincə qışqıraraq onu səslədi.Onlar bir-birinə doğru addımlayıb üz-üzə dayandılar..

**** ****
Ramin...
-Ruf, oyan aç gözlərini. Bax, mən gəldim.Bu gün səni çox incidən , həm də dünyalar qədər sevən mən.Yalvarıram, belə soyuq olma.Reaksiya ver sözlərimə.Mən səni sevirəm , Ruf.Başqası heç vaxt ola bilməz.Amma biz ayrılmalıyıq.Məcburuq , nə olar məni başa düş.Alınmayacaq. Sən mənlə çox inciləcəksən.Qıya bilmərəm sənə. Bağışla məni. Səni incitdiyim və incidəcəyim günlər üçün bağışla.
Rufun gözləri yavaş-yavaş açılmağa başladı. O əlimi sıxırdı.Şükürlər olsun, özünə gəlmişdi. Amma burada daha çox qala bilməzdim.Gəldiyim