m kimi səssizcə xəstəxananı tərk elədim. Rufun qəza keçirdiyini eşidəndə dəliyə dönmüşdüm.Yanına getmək üçün gecə yarısını gözləyirdim.Heç kimi şübhələndirmədən onu görməli idim. Ona nəsə olsa həyatım başıma çökərdi. Onu incitdiyim üçün özümü lənətləyirdim...
Gecə saaat 4-ün yarısı.Maşını sahilə sürüb piyada qayalıqlar tərəfə düşdüm. Qayalığın üzərində oturub dənizi seyr etməyə başladım.Yenə gözümün önünə Ruf gəlirdi.Gülüşü, baxışı, sözləri, şıltaqlıqları gözümün önünə gəldikcə Dəli olurdum.Bu balaca qız məni yeniyetmə aşiqə çevirmişdi. Hələ də illər sonra onu ilk gördüyüm gün ağlımdadır.
Adi və bəsit günlərdən biri. Yeni mənzilimizə köçmüşdük. Bacımgillə qonşu idik artıq.Dayımın da bu yaxınlıqlarda yaşadığını bilirdim. Dayımla əlaqə saxlasam da ailəsi ilə 7-8 il olar görüşmürdüm. Rufu ən son uşaq olanda görmüşdüm.Sarışın, balaca , şirin bir qız idi. Böyümüş olardı indi.Özünü görməsəm də, eşitdiyimə görə gözəl bir qız olmuşdu.Amma mən buna əhəmiyyət vermirdim.Nə qədər böyüsə də o mənim üçün sarı cücə kimi qalacaqdı .
Maşını yolun kənarında çəkib saxladım.Dayımı gördüm.Yanında şokolad rəngli uzun saçları olan qız vardı. Üzünü tam görə bilmirdim.Əynində cins şalvar , krasofka və üzərində tünd göy rəngli qısa pencəyi vardı.Daha sonra o üzünü dönüb mənə tərəf gəlməyə başladı.Yaxınlaşdıqca üz cizgiləri tanış gəlirdi.Tapdım.Bu ki, Ruf idi. İlahi , nə qədər böyümüş , gözəlləşmişdi.Diqqətini çəkməmək üçün o yaxınlaşan kimi üzümü başqa yönə döndüm.Amma güzgüdən yenə gözlərim onda idi.Sanki dünya-aləm vecinə deyildi.İti addımlarla uzaqlaşdı.Əlindəki kitablardan dərsdən gəldiyi məlum idi.Görəsən neçənci sinifdə oxuyurdu? Bir dəqiqə! Mənə nə ondan. Hə aydındır. 100% dəyişildiyinə görə diqqətimi çəkdi. Yoxsa niyə onu düşünüm ki?Off, mən nə danışıram axı öz-özümə? Ən yaxşısı dayımın yanına gedim.
Bir neçə gün sonra dayım məni evlərinə dəvət etmişdi. Nə deyim? Rufu bir daha görüb, daha yaxşı nəzərdən keçirmək istəyirdim. Odur ki, razılaşmışdım. Qapını üzümüzə Ruf