çəkirdi. O artıq mənim gözümdə qız uşağı yox ehtirasımı bölüşə biləcəykm bir qadın idi sanki.Lakin tez bu düşüncələrdən ayrılıb ondan aralaşdım.Bir anlıq bayaqdan bərk-bərk yumduğu gözlərini açıb təəccüblə baxdıqdan sonra mənə əsəbiləşib yumruq atmağa cəhd edirdi. Əlləri o qədər zərif idi ki, hər toxunuşunda qəribə hisslər keçirirdim. Artıq daha əmin idim hisslərimə.Mənə Ruf lazım idi.Onun xəyalı ilə deyil , realı ilə yaşamaq istəyirdim . Onu başqasına vermək niyyətim yox idi. Düşünmüşdüm ailəm də bu Qərarımı dəstəkləyər.. Amma..
-Rufanə? Heç vaxt! Bir də onun adını eşitməyim.
Atamın bağırtısı evi bürümüşdü. Rufla münasibətimizin adını qoymağın vaxtı gəldiyini düşünüb evdəkilərə vəziyyəti açıqlamışdım. Rəna və həyat yoldaşı Cahid bunu xoş xəbər kimi qarşılamış, atamla anamın üz ifadəsi bir anda dəyişmiş , məndən yaşca böyük olan qardaşım Samir isə reaksiyasız idi.Həmçinin onun həyat yoldaşı da. Atam öz monoloquna davam edirdi.
-Sən Aytənlə evlənəcəksən! Məni biabır etmə. Onların ailəsi də bu izdivacı çoxdan gözləyir. Rüfanə isə uşaqdır ! Onu ağlından çıxart! Sizdə alınmaz..Unudacaqsan! Məcbursan!
Və uzun gedən mübahisədən sonra nöqtə qoyulmuşdu.Aytən bibim qızı idi . Evdə neçə dəfə onun adını çəksələr də mən razı olmamışdım.Rufdan da əvvəl.Mənim o qıza qarşı heç bir hissim yox idi.Özünü gözə soxmaqdan başqa heç nə qazanmır. Hətta nifrət edirdim ona. Kim olur olsun, o olmasın deyib söhbəti bağlayırdım həmişə. Bu dəfə fərqli situasiya var idi.Həyatımda Ruf vardı. Mən onu istəyirdim.Axı niyə atam Ruf olmaz dedi? Məncə buna səbəb sadəcə Aytənin varlığı deyildi. Atam Rufla həmişə soyuqqanlı olub. Bunu hiss etmişdim bir neçə dəfə.Məni atamın yox anamın narazılığı təəccübləndirdi.Ruf onun qardaşı qızı idi. Niyə də alınmasın ki?
Evdəki səs-küyə, mübahisəyə tab gətirməyib qapını çırparaq özümü çölə atdım.Niyə? Axı niyə Ruf mənim üçün hər tərəfdən əl çatmaz idi? Özümü bara atıb içki sifariş verdim. Rufun zənglərini, mesajlarını açmağa üzüm yox idi. Özümü itirənədək