? Nə yalan deyim incitsə də məni unutmasına onun adına sevinərdim. Dərslərində qazandığı uğurların səsi sədası qulağıma gəldikcə onunla fəxr edirdim. Bəs mənim ona olan hisslərim? Dəyişdimi sandınız? Bəli dəyişdi.Mən ondan ayrı qaldığım hər gün onu daha çox xəyal edirdim. Daha çox istəyirdim. Amma bəzən yatağımda tanış olmayan simalarda olan qadınları gördükcə Rufu özümdən ayırmağın doğru yol olduğunu görürdüm. Mən və mənim çirkli həyatım ona yaraşmır . Rufu özümdən ayırmağımın əsas səbəbi də bu idi. Ailəmi bəlkə də razı sala bilərdim. Amma Rufu xoşbəxt edə biləcəyimə əmin deyildim.Bizim ailədə ata sözü həmişə qanun olub. Onun "əmrlərinə" tabe olmaq bizim borcumuz idi. Mən lap Rufu evimizə gəlin olaraq gətirsə idim də, ona rahatlıq verməyəcəkdilər.Ən əsası isə Rufun mənə görə incilməsinə dəyməzdi.
Vaxt ötdükcə mən özümlə bacarmayıb Rufa geri dönməyi istəmişdim, amma həmin an bu fikri ağlımdan çıxarırdım. Çünki mən Ruf üçün əvvəlki olsam da, əvvəlki qədər dəyərli deyildim...Məzarlar arasında gözləri axtaran adı tapıb həmin məzara yaxınlaşdı. Rüfanə Ismayılova! Çoxdandır gəlmirdi bura.Qocalıb, yaşlannmışdı artıq.Məzarın önündə çöküb sözə başladı.
-Sevdiyim, mən gəlmişəm. Səndən üzr istəməyə gəlmişəm.Qızını çox incitdim. Artıq o sənin qardaşının qızı hesab olunur. Amma mən səndən üzr istəyirəm. Raminlə Rifu ayırdım.Bilirsən ,sevdiyim, qızın sənə çox bənzəyir.Hər onu görəndə sol tərəfim sancır. Yadıma sən düşürsən. Atan səni mənə yox, başqasına vermişdi. Mənsə bacınla evləndim. Səndən qisas almaq istəyirdim guya.Bilmirdim məcbur ediblər səni.Evləndin, mənim yox başqasının oldun.Illərlə həyat yoldaşım başqası olsa da, ürəyimdə sən oldun.Qızın mənə səni xatırladırdı.Gözəlliyi, hərəkıtləri...Eyni sən..Buna görə onların izdivacına qəti şəkildə narazı oldum. Amma sonralar anladım onlar bir-birilərini çox sevirmişlər .Gec idi.Mən onları ayırmışdım həmişəlik.Bağışla, onlara bizim taleyimizi yaşatdım. İkinci Rüfanəyə də ayrılıq acısı yaşatdım.Bağışla, sevdiyim.
Teymur