ə çökdüm .Içimdə yığılan hirsi boğa bilməyib qışqırmağa başladım .
-Çııx! Get burdan! Get dedim!
30 dəqiqə əvvəl.
Saat 12 olardı.Qapının zərblə döyülməsinə yuxudan ayılıb qapıya doğru Getdim. Qapını açanda qarşımda qanlı-qanlı mənə baxann Güneli gördükdə düzü bir az təəccübləndim.Hansı üzlə gəlmişdi ki? O da məni görəcək təəccüblənmişdi ki, bir anlıq donuq baxışlarını üzərimdə kilitlədi. Özümü toparlayıb
-Xoş gəlmisən-kinayəli təbəssümlə-buyur keç-əlavə etdim.
-Rufa düzdür , mən...
Sözünü tamamlamağa icazə verməmiş
-Sus Günel.Sus. Mən hər şeyi yaxşı bilirəm.
Günahkarcasına başını aşağı saldı. Sonra yenidən əvvəlki duruşunu geri qaytarıb sözə başladı.
-Yenidən bəlkə itirdiyim dostluğu geri qaytara bilmərəm, amma yaşadıqlarını azdan çoxdan eşitmişəm. Sənin bu vəziyyətini sakitcə kənardan izləmək xoş deyil.
Bir anlıq isterika dolu qəh-qəhə çəkib nəzərlərimi yenə Güneldə zillədim.
-Indi də dostum məni düşünür?
-Rufa, hər şeyi ataq bir kənara.Dostun deyiləm lap düşməninəm. Məni sevindirmək üçün mü bu vəziyyətdəsən? Sən deyildinmi o güclü qız? Sənə ediləni heç kimə güzəştə getməyən o qız? Nə oldu ? Hardadı o Rufa?
Günelin sözləri kövrəltmişdi məni.Özümü sıxıb saxlamışdım. Haqlı idi. Mən artıq özlüyümdə, tənhalığımda itmişdim.
-Bəsdir Günel!
Kimə deyirdim? O dayanmaq bilmirdi.Qolumdan tutub məni güzgünün önünə gətirdi.
-Bax özünə! O həyatdolu qız yoxdu .Öz əksini görürsən? Bax halına.Və Yaxşı düşün.
Güzgüdə öz əksimə baxdım. Son 2 ay məni çox dəyişmişdi. Solmuş çöhrəmi görüb bir addəm geri çəkildim.Deyəsən həqiqətləri qəbul etmək çətin gəlirdi. O isə hələ də davam edirdi....
Günel getdikdən sonra özümü güclə ayağa qaldırıb vanna otağına üz tutdum. Anamla atam işdə, Ruslan isə idman zalında idi. Evin səssizliyi yenə öz hökmünü yeridirdi.Bəlkə də 5-10 günlük buralardan çox uzaqlara getmək lehimə idi.Amma bu ki mən-Rufa idim. Özümə əzab verməyi xoşlayırdım deyəsən. Isti su şırnağı bədənimdə cığır açdıqca əllərimlə daha bərk sürtürdüm dərimi.Sanki