u suallar bir tərəfə.Mənə maraqlı olan o peşman idimi hərəkətinə? Bilmirdim. Onu bilirdim mən onunla bağlı hər şeyə xətt çəkmişdim.Və ondan mənə bir neçə acılı-şirinli xatirə və puça çıxmış xəyallar qalmışdı.Onlar məni incitmirdilər daha. Mən keçmişi bir küncdə gizlədib irəliyə baxırdım...
Yığıncaq kiçik bir restoranda təşkil olummuşdu. Bütün qohumlar, yaxın tanışlar burada idilər. Sağlıqlar deyilib, qədəhlər qalxırdı.Ara-bir gözəl musiqilər ifa olunur, rəqs edirdik.Mənsə bu gün bəlkə də son 1 ildir özümü ilk dəfə bu qədər xoşbəxt hiss edirdim.Istəyimə nail olmuşdum. Bir azdan qonaqlar arasında Ramini və ailəsini görmüşdüm. Üzümdəki gülüş bir anlıq yox olsa da,üzümə saxta təbəssüm bəxş edərək onlara yaxınlaşıb görüşdüm. Raminə çatanda isə sadəcə əl ilə görüşüb "xoş gəlmisən"lə kifayətləndim. Qəlbimin dərinliklərində onun ailəsindən və ondan incik olsam da biruzə verməməyə çalışırdım.Olan olmuşdu. Və mən kin saxlamağı sevmirdim. Onlarla mehriban davranmağım əsl qisas idi. Üz ifadələrindəki peşmanlıq mənə kifayət etmişdi. Uzatmaq mənasız idi daha.Odur ki, rəqsə davam etdim. Sıra lirik rəqsə gəlmişdi.Qarşımda mənə əlini uzadıb rəqsə də ət edən xalam oğlu Süleymanı gördükdə qarşı masada oturmuş onsuz mənə anlaya bilmədiyim hirsli baxışlarla baxan Raminin üz ifadəsi daha da əsəbi şəkil aldı.Mənsə buna əhəmiyyət vermədən Süleymanın əlindən tutub rəqsə qalxdım. Ara bir mənə öldürəcəkmiş kimi baxan Ramini gördükdə üzümü Süleymana dönüb özümü maraqlı söhbət edirmiş kimi apararaq gülümsəyirdim.
Hava almaq üçün balkona çıxmışdım.Raminin baxışlarından, ad verə bilmədiyim hisslərdən qaçmaq üçün. Amma arxadan sahibini heç vaxt unutmayacağım səs məni rahat buraxmayacağına söz vermişdi deyəsən.Bəli, bu Ramin idi.
-Ruf..-qəribə tonla mıni səsləyib yanıma gəldi.O da buradan ətrafı seyr edirdi.Vəziyyətimi heç pozmadan söylədim:
-Buyur..
-Çox gözəlsən, həmişəki kimi.
-Bilirəm...
-Gedəcəksən deməli buralardan.
-Hə , gedəcəm!-deyib yenidən məclisə geri döndüm. Içimdə