sevinirdim.Özümə də qəribə gəlirdi bu sevinc hissim.Sözləri, danışıq tərzi hələ də onda mənə aid nəsə olduğunu sübut edirdi.Amma sonra özümə sual etdim "nə mənası?!"
Ramin.
Rufdan aylar sonra xəbər ala bilmişdim.Məktəbə qəbul olduğuna sevinsəm də, buralardan uzağa getməyi məni narahat etmişdi.Onu restoranda görəndə çox soyuq idi. Deyəsən artıq unutmuşdu məni.Mənsə zəiflik etdiyimə görə zamanla peşman olmuşdum.Amma gec idi.Mən onu itirdim...
2 ay keçmişdi.Ruf bu gün Bakını tərk edirdi. Ramin onun yola düşdüyünü eşidib son anda özünü ona çatdırmaq üçün cəld hava limanına yola düşdü.
Ramin- belə bitə bilməzdi.Gedib Onunla danışacaqdım. Getməyini izləyə bilməzdim.
Ruf- vaxt çatmışdı .Gedirdim bu şəhərdən.Geridə acı xatirələr, puç olmuş xəyallar qoyub gedirdim.Hava limanında gözləmə salonunda oturmuşdum.Məni ailəm yola salacaqdı. Ramini də görmək istəyərdim.Amma görünür getməyim ürəyindən idi.Təyyarənin vaxtı çatmışdı.Çantamı da götürüb ailəmlə vidalaşdım.Bir ümid Ramin gələr deyə dönüb ətrafıma baxdım amma yox idi.
Ramin- Hava limanına çatıb insanlar arasında Rufu axtarırdım.Amma gözümə dəymirdi.Və son anda .
-Rufa!
Ruf- Adımı eşidib ayaq saxladım.Raminin səsi idi bu.Bir-birimizə doğru addımladıq..Yaxınlaşıb əlimi tutdu.
-Elə bildim gəlməyəcəksən-gülümsədim.
-Getmə Ruf.
-Gedirəm.Xoşbəxt ol.-Əlimi əlindən ayırıb təyyarəyə doğru addımladım..Yavaş-yavaş təyyarə qalxır və bu şəhərdən uzaqlaşırdı.Bi-ixtiyar gözlərimdən bir damla yaş süzüldü .
Ramin- O getdi.Mən onu birdəfəlik itirdim.Onun olmadığı şəhərdə onun xatirələri ilə baş-başa qaldım. Özümü saxlaya bilməyib hava limanında "Rufaaaaa!" Deyə qışqırdım.

...Və onların hekayəsi bitdi!
Günel.
Vaxtında Rufaya qarşı səhvim olmuşdu mənim də.Amma o mənim dostum idi.Onu bacım qədər çox istəyirdim.Rufa həyatı haqqında hər şeyi mənlə bölüşərdi.O Ramini həqiqətən sevirdi. Mən Raminlə birlikdə olduğu ilk gündən hiss etmişdim bu sevginin sonu yoxdur.Zənnimdə yanılmamışdım.Ramini heç sevməzdim.O sevdiyinə sahib