b çıxa bilməmişdi.Rufanı çox incitmişdi.Bəzən isə ona haqq qazandırırdım.Rufanı daha çox incitməmək üçün onu özündən ayırmışdı. Artıq 4 il keçib ..Bu gün Ruf geri qayıdırdı.
Güzgü qarşısında özümə son dəfə nəzər yetirdikdən sonra Nişanlım Hümbətə xəbər edərək hava limanına yol almışdım...
Rufa.
Hava limanında qarşımda ailəmi və Güneli görüb sevinclə onlara doğru addımlayıb hər biri ilə görüşdüm.Çox darıxmışdım 4 il ərzində heç gəlməmişdim Bakıya. Oxuduğum yerdə iş tapıb yay tətilini də orada qalırdım.Bayramlarda ailəm mənə dəyməyə gəlmişdi.Hər kəslə görüşdükdən sonra bir an hava limanına nəzər yetirdim.Raminlə ayrıldığımız gün gəldi gözümün önünə. Başımı bulayıb acı təbəssümlə ailəmlə birlikdə oradan ayrıldım. Bu 4 ildə buralarda olmasam da baş verənlərdən xəbərim olurdu.Günel nəhayət əsl sevgisini tapıb nişanlanmışdı.Onun adına sevinirdim.Ramin isə 6 ay əvvəl Aytənlə evlənib, Moskvaya köçmüşdü.InşaAllah xoşbəxt olardı. Toy şəkillərini mənə göndərmişdi Ruslan.Şəkildən baxınca xoşbəxt olmadığı hiss olunurdu.Amma hər kəs haqqı olanı yaşayır demişlər...Mənsə onu həyatımdan silib çıxarmışdım.Ondan sonra heç kim olmamışdı.Amma olmayacaq deyə söz də verməmişdim.
2 ay sonra...
-Ruf , mənim bacımın qızı olsa da onu övladlıq götürdüyüm gündən öz övladım qədər doğma bilmişəm.O mənə Rüfanənin əmanətidir. Xoşbəxt olmasını istəyərəm. Amma o razı olmadıqca onu ailə qurmağa təhrik edə bilmərəm.Raufgilə razı olmadığımızı bildir.
-Yaxşı, Cavid. Düz deyirsən.
Qapı arxasında atamla anamın danışığını eşitdikdə dünyam başıma çökmüşdü.Mən...Mən övladlıq imişəm.Bibim deyə bildiyim anam isə torpaq altında yatır.Ona görə hər görən məni ona bənzədirmiş. Tez evdən çıxıb ağlayaraq taksi saxlayı sahilə sürməsini xahiş etdim..Yol boyu göz yaşlarım dinmək bilmirdi. Rüfanə ...Mən bibimin yox, anamın adını daşıyırmışam.
Sahildəki qayalıqlardan birinin üzərində oturub səssizcə ağlayırdım.Düşünürdüm..Həyatım haqqında ən böyük həqiqəti indi bilirdim.O qədər suallar var idi ki