ı telefonlara qarışmışdı mənsə süfrəni yığmaqda anama kömək edirdim. Atam isə xəbər verilişlərindən birini açıb diqqətini oraya cəmləmişdi. Növbəti dəfə çayları süzüb süfrəyə gətirəndə anamla atamın "gün hansı tərəfdən doğub" deyə təəccüb etmələri məni xeyli utandırmışdı. Tənbəlliyim burada da özünü nümayiş etdirmişdi.
Ara-sıra onun baxışlarını üzərimdə hiss etsəm də fikir vermirdim. Yəqin ki çox dəyişilmişdim. O bir az da oturub sonra getdi. Onu yola salıb mən də otağıma keçdim. Yerimə uzandım .Bu gün nəsə çox fikirli idim. Gözlərimi yumub bir an əvvəl yatmağa çalışırdım.
Bir neçə gün daha keçdi. Məktəb, hazırlıqlar davam edirdi.Bütün müəllimlər razı idi məndən. Arxamca düşən qara kölgə isə əl çəkmək niyyətində deyildi.
-Azad, nə əcəb buralardasan?
Qonşu uşağının onu səsləməsindən məlum oldu ki adı Azad imiş. Mənsə artıq onun adını kölgə qoymuşdum. Bir anlıq dodaqlarım qaçdı öz halıma. Ona fikir vermədən addımlayıb yanından keçdim. Evə gəlib əynimi dəyişib növbəti hazırlığa getmək üçün tələsirdim. Bu gün hava soyuq idi. Ara bir yağış yağıb sonra kəsirdi.Bir az fərqlilik etmək istədim. Güzgü qarşısına keçib saçımı topuz yığdım. Gözlərimə karandaş, dodaqlarıma parıldadıcı vurub sadə make-up etdim. Kofta, şalvar və üzərin qısa paltomu keçirib evdən çıxdım. Yenə dayanacaqda kölgəmi gördüm. Məndəki fərqliliyi hiss etmiş olacaqdı ki, üzümə heyranlıqla baxdıqdan sonra gülümsədi.Ilk dəfə idi ona bu qədər diqqət edirdim.Hündür boyu, qara saçları və yaraşıqlı siması vardı. Budur yağış yavaş yavaş başlayırdı. Avtobus gəlib dayanacaqda saxladı.Minib oradan uzaqlaşırdım.Aylardır arxamca düşən bu qara kölgə bu gün diqqətimi çəkmişdi. Tez düşüncələrimi toparlayıb onu aağlımdan çıxartdım. Indi düşünürəm bəlkə də ən böyük səhvimi o gün etmişdim.Dönüb "Hələ də Səni Sevirəm" deyə qışqırmaq keçər ürəyindən... Dönə bilməzsən...Görmədikcə bağlanar, uzaqlaşdıqca yaxınlaşarsan...Anlayarsan ki çarəsiz bir eşqdir bu...Nə Onunla mümkündür, nə də Onsuz...
Yenə günortaya yaxın