yuxudan oyanmışdım.Əslində bu hal təəccüblü deyildi. Mən o getdiyi gündən belə idim.Sadəcə yuxuda rahat olurdum.Bəzən yuxuma girər mənə yuxuları da haram edərdi . Kim idi günahkar bu sevgidə..Bilmirəm . Əgər sevmək, inanmaq günah idisə günah mənim çiyinlərimdə idi.O...Əslində ideal deyildi.Nə də onu sevdiyim qədər qarşılıq görmədim sonralar.Mən onun ümün gecikmişdim.Hetta sevgisi üçün də. Əvvəl məni sevdiyini sevdim, sonra özünü.Amma gecikmişdim.Bizi əngəllər və bir-birimizin qiymətini bilməmək ayırmışdı. O günlər indi də şirin bir nağıl kimi gəlir mənə. Heç bitməsəydi.Amma bitdi şirin nağılın acı sonu.Ayrılıq çətin bir hissdir.Yaşayanlar anlar məni.Və qürur! Bu məsafəni daha çox uzaqlaşdırır. Əgər "Əlvida" söylədikdən sonra da qarşı tərəfdən bir addım ümidində olursansa, deməli hələ də sevirsən. Sevgi belədir.Səni nə qədər incitsə belə özünü onsuz təsəvvür edə bilmirsən. Doğrudan da, heç vaxt əlvida deməməli insan.Biz ki nə əlvidalar söyləmişdik.Və Monoloqun ardındakı acı təbəssüm.
Yenə ağlım nə qədər etmə desə də, ürəyim ondan bir mesaj gələr ümidi ilə yuxudan duran kimi telefona baxmışdım. 44 mesaj..Günlərdir cavabsız qoyduqlarım və...Və sadəcə 1 mesaj.Yuxuda idim deyəsən gözlərimə inanmırdım.Bir an əllərim əsdi. Və açdım.Sadəcə üç nöqtədən ibarət bir mesaj. "..." bu qədər bəsit.Amma bir o qədər də canımı incitdi bu mesaj. Əgər deyəcək bir sözü yoxdursa , niyə özünü xatırladır.Əslində deyilməmiş və deyiləcək çox sözlər nöqtələrdə gizlənmişdi. Bir nöqtə ilə hər şeyi bitirən üç nöqtə ilə nəyinsə davamınımı gözləyir? Amma bununla da kifayətlənərəm mən.Yazmaq üçün bəhanəm olar . Sadəcə "buyur" yazıb digər mesajlara əhəmiyyət vermədən telefonu söndürdüm. Yerimdən qalxmaq niyyətim yox idi deyəsən..
******
Bir neçə gün daha keçmişdi. Hazırlıqdan qayıdanda yenə kölgəni gördüm. Yəni Azadı. Bu dəfə sözlü insana bənzəyirdi. Mənə yaxınlaşıb qarşımda dayandı.Amiranə tonu ilə sözə başladı.
-Yəqin ki məqsədimi bilirsiz.Ya hə ya da yox.
Ağzımı açmaq istəyirdim ki ,