Müellif;Mehri...

Həyat..Qismət yaxud da təsadüflər üzərində qurular.Mən öz təxəyyülümdə bu sözə sinonim olaraq teatr sözünü uyğun bilirəm.Sanki yaşadıqlarımız bir ssenaridir. Lakin teatr səhnəsindən fərqli olaraq biz bu səhnəyə ssenaridən xəbərsiz şəkildə "atılırıq". Müxtəlif rollar çıxır qarşımıza. Bəzən müsbət və mənfi obrazları seçə bilmirik.Baxın, elə bədbəxtlik də burasındadır! Bu səhnə insana çox şirin və doğma gəlsə də , sonda oyun bitər pərdə bağlanar.Və əsl reallıq insana o zaman məlum olur. Səhnədəki çıxışımızı çoxu bəyənməz, bəziləri bəyənər, digər bir qisim isə səhnədə olduğumuz üçün bizi qınayar.Amma insanlar xəbərsizdirlər ki, hər kəs o səhnədə hansısa rolda yerini alacaq , əlbət! Pərdə bağlanır.Bu ani dəyişiklik səhnədəki bir çox obrazı təəccübləndirsə də, bir çoxunun isə hiyləgər gülüşləri pərdənin ipini elə onların çəkdiyinə dəlalət gətirir. Düşünürəm hər şeyə bir yerdən başlamaq lazımdır.Elə isə çox uzatmadan hekayəmə keçim...
****
Bütün gecə ağlamaqdan şişmiş gözlərimi açıb ilk öncə ətrafa nəzər yetirdim.Başımda küt ağrılar var idi.Lənət! Elə bil çəkiclə döyürdülər başıma. Əlimi atıb tumbanın üzərindəki telefonu götürdüm.Yarı yuxulu şəkildə gözlərimi açıb ekrana zilləndim. Hər gün etdiyim ilk iş WhatsApp messengere gələn mesajlara baxmaq idi.Amma gözüm axtaran nömrəni görməyincə digər mesajlar da mənim üçün əhəmiyyətini itirirdi. Qəribə deyilmi? Daha 2 ay əvvəl saysız-hesabsız mesajlarından bezdiyim birinin adını axtarırdı indi gözlərim. Amma yox! Hər dəfə xəyal qırıntısı, hər dəfə ölən ümidlər. "Dost"larımın mesajlarına cavab verməyib telefonu söndürüb kənara atdım. Sanki bu həyatdan qopmuşdum. Həftələrdir qapandığım bu otağın qaranlığı mənə doğma idi artıq. Gözümü tavana zilləyib yenə lenti başa çəkdim. Deməli , belə...
10-cu sinif. Fevral ayı.Hazırlıqlar davam edirdi. Sınaq imtahanlarından topladığım nəticələr pis deyildi. Özümü o qədər kitablara həsr etmişdim ki, ətrafda baş verən heç nə məni maraqlandırmırdı.Hədəfə çatmaq üçün yeganə