bilim...Mən əliləm, amma..
-Bilirəm. Azərbaycanda əlillərə olan anormal münasibətdən xəbərim var. Amma mən elələrindən deyiləm. Mənim rəssam ruhum hər şeyə başqa gözlə baxmağa məcbur edir
...
FİRUZƏ.
Bu qızla söhbətim istər-istəməz mənim əhvalımı 180 dərəcə yaxşılığa doğru dəyişməyə başladı.Artıq ağrı, qaranlıq hiss etmirdim.Onun dərin məna kəsb edən gözlərindən yağan açıqürəklilik getdikcə daha da xoşuma gəlirdi.Artıq yorğunluq, əzginlik yoxa çıxmışdı.
-Rəssamsan?-gözləri sevinclə böyüdü.
-Hələ yox, tələbəyəm.
-Olacaqsan axırda!-ruh yüksəkliyi ilə vurğuladı.
-Aha!-təsdiqlədim.
Bəyaz dişlərini nümayiş etdirib səmimiliklə gülümsəyirdi.
...
AYAZ
-Əli, insanlar niyə mənə belə baxırlar?
-Sən onların nəzərində xəstəsən.
Kinayə ilə gülümsəməkdən başqa çarəm qalmadı.Ay hay! Xəstə ha özü də! Xəstə olan sizin beyninizdir.
Əli əlini çiynimə basıb sakitləşməyimi istəsə də, mənim olan-qalan diqqətim mənə yönələn baxışlarda idi. Əsəblərimin nizam-intizamdan getdikcə çıxdığının fərqində idim.Tez-tez əllərimi yumruqlayıb qəzəblə onların baxışlarını cavablayırdım.
-Ayaz, özünə gəl.
-Olmur! Mənim haram xəstədir, hə?! –qışqırıb səsimi qaldırdım.
-Bir az yavaş,-Əli ehtiyatla bildirdi.
İnsanlar dayanıb bizə baxsalar da yoluna davam edirdilər.Nəhayət. Parka giriş etdik.Ətrafa nəzər salmaq istəməsəm də, istər=istəməz gözümə dəyən 2 qız məni olduqca təəccübləndirdi.Balaca və gənc qız.
Əli skamyada əyləşib mənə baxdı.
-Ayaz, bax, bilirəm, qəbul etmək istəmirsən, amma belə olmaz.
-Nə olmaz, Əli?!-qəzəblə soruşdum.
-Belə yaşamaq. Gizlənməklə nə qazanacaqsan?-yumşaqlıqla soruşdu.
-Mənim həyatım məhv oldu. Başa düşürsən heç olmazsa? Hə-ya-tım!
-Bəlkə müalicə?
-Nə yapışmısan müalicə-müalicə? İllərlə gözləməliyəm? O vaxta qədər rəqs etməyi tamam unutmuş olaram.
-Özünü aldatma!
-Yəni?-əsəblə səsimi qaldırdım.
-Aliyə. Sən ona görə beləsən. Nəinki müalicədən, hətta həyatdan, yaşamaqdan belə imtina etmisən. Bunu görməmək və anlamamaq üçün kor və axmaq belə azdır.