çaldı. Bu binada da köhnə binalrdan sayılırdı. Maraqla tamaşa etməyə başlamışdım ki, Əli arxama keçib işıq sürətilə məni içəriyə saldı.Qaranlıq dəhliz. Yanımızda bir nəfər bizimlə bərabər addımlamaq idi. Pərdəni çəkəndə müxətlif rəqs növlərinin nümayişinə şahid oldum. Geniş zal. Elə əyinlərdəki geyimlə rlə rəqs edirdilər. Əli məni irəliyə çıxartdı.Gözlərim doldu.Yanağıma süzülən iki damcı istilik.
-Bura haradır?
-Unudulmuş idman kompleksi. –Yad səs cavabladı.
Başımı çevirdim. Orta yaşlı qadın yaxınlaşıb əlini uzatdı. Mehribanlıqla əlini sıxdım.
...
NAZLI
Asiyə xalam məni bügün skripkaya aparacaqdı. Sənubər müəllimə ilk baxışda zəhmli qadın təsiri bağışlayırdı mənə. Hətta ondan azacıq qorxmuşdum da, etiraf edirəm.
-Deməli belə, Nazlı,mən tələbkar biriyəm. Əgər səndən hansısa tənbəllik, nizam-intizam pozuntusu, ya da ki buna bənzər digər şeyləri aşkarlasam incimək yoxdur məndən.
2-3 həftə ildırım sürətilə keçirdi. Mən hər gün Asiyə xalanın yardımı ilə Sənubər müəlliməyə gedirdim.Sənubər müəllimə ilə yavaş da yaxınlaşma yaranmışdı. Üzə vurmurdu, amma mənim hər şeyi belə tez qavramağı onun xoşuna gəlirdi. Haqqında çoxlu dedi=qoduların yayılmasına baxmayaraq heç birini vecinə almazdı. Yaşının 35 olması, hələ üstəlik bu vaxta qədər ərə getməsi idi bu söz-söhbəti yaradan...
Asiyə xala məni gəzintiyə çıxardıb yaşıllığa gətirmişdi. Ondan məni tək buraxmasını xahiş edib qollarımı yana açdım. Gözlərimi yumub yaşıllıqdan gələn təravəti içimə çəkdim...
Ara-sırada ağlıma atamla anam gəlirdi. Sırf əlil doğulduğuma görə məndən imtina edən valideynlərim. Nə idi mənim günahım? Onlara nə pisliyim keçmişdi axı? Tək mənəmmi əlil doğulan? Azərbaycanda məndən savayı da əlil uşaqlar vardı .Amma onların ailə vəziyyəti normal idi. Ata-ana nəvazişi, bacı-qardaş dava-dalaşı, qohum-əqraba üzü görürdülər...
Hacı müəllim yenə bizə gəlmişdi axşam üstü. Nurlu siması vardı bu adamın. Sanki qarşısındakı adamın ruhunu hiss edən gücü vardı. Mənim skripka üzrə məşqimi dinləməyə haqqın