n vardı.
Günlərin birində Hacı müəllim məni bir yerə aparmaq üçün icazə qopartdı. Məni qucağına alıb maşınına mindirib , əlil arabasını qatlayıb baqajnikə yerləşdirdi.Mən ön sırada əyləşib gölzəyirdim. Tələsik sükan arxasına keçib nəsə fikirləşərək mənə baxdı. Arxa oturacağa əyilib nəsə götürdü. Mənə uzatdığında kitab olduğunu gördüm.
-Yol uzun olacaq, oxu...
Bu kitab isə Aleksandr Dümanın məşhur “Dartanyan və üç muşketyor” un ardı olan “20 il sonra” kitabından başqası deyildi. Atosun oğlu Raul məndə maraq oyandırmışdı. Miledinin qisasçı oğlu Mordaunt isə məni qorxudurdu.
Maraqla oxuduğumdan ətraf aləmdə təcrid olunmuş durumda idim.Hacı müəllimin əlini çiynimdə hiss edən kimi diksinən kimi oldum. Hacı müəllim mənim saf halıma baxıb güldü.
-Əgər belə maraqlıdırsa sənə, 3-cü kitabını da verərəm. "Vikont de Brajelon, və ya 10 il sonra"
-O da var?-təəccüblə gözlərimi bərəltdim.
-Trilogiyadır əslində.
-Bəs niyə çoxları bilmir?
-Heç kim muşketyorların qocalığını istəmir.
Məni arabamda əyləşdirib irəliyə doğru yol aldıq...NAZLI
-Hacıı müəllim, haraya gedirik ?
-Firuzənin emalatxanasına...
Firuzə?! Yadıma salmağa çalışdım. Bir dəqiqə. Deyəsən o qızdır. Rəssam tələbə. Hə, yüz faiz odur.
Hacı müəllim sürəti bir az artırdı. Yollar təhlükəsiz idi.İnsan sayə az da nəzərə çarpırdı. Maraqla gözlərini bizə zilləyirdilər. Məsumcasına gülümsədim.
Amma anlamırdım doğrusu: Firuzə niyə? Nəsə olub ona? Yoxsa hansısa şəkil çəkib?
Mən bu fikirlərlə uğraşmaqda olum, Hacı müəllim məni irəliyə aparmaqda olsun. O vaxt ayıldım ki, artıq Hacı müəllim qapının zəngini basır.Maraq və həyəcanla gözlərimi bərəltdiim.Budur, qapını Firuzə açdı. Əvvəlcə Hacı müəllimlə qısa söhbət etdi. Sonra mənim qarşımda dizlərini yerə atıb hər 2 yanağəmdan öpdü. Yanaqlarımı ovucları içinə alıb möcüzə yağan gözlərini mənə zillədi.Mən də öz nvbəmdə qollarımla boynuma sarılıb yanağına şirin öpücük qondurdum.
-Necəsən, Nazlı?
-Yaxşı,-sevinclə cavabladım.
-Lap əla!-deyib ayağa qalxdı.Arxama keçib