qulağıma doğru əyilərək pıçıldadı.-Yum gözlərini.
Heyrtə dolu gözlərlə əvvəlcə Firuzəyə, sonra Hacı müəllimə baxdım. Hər ikisi rahatlatdırıcı baxışlarla mənə baxaraq əminliklə başlarını tərpətdilər. Bir balaca fikirləşmək məqsədolə şəhadət barmağımı ağzıma qoydum. Hər nə fikirləşib götür-qoy etdimdə 2 nəfərin pıqqıltısını eşitdim. Hacı müəllimlə Firuzə mənim halıma dözməyib mehribancasına gülürdülər.Küskün ifadə alıb dodaqlarımı büzdüm. Qollarımı sinəmdə çarpazlaşdırdım. Yenə mənə baxaraq gülürdülər.
-Yaxşı, yaxşı, dəcəl qız. İncitmə bizi,-Hacı müəllim yarı zarafat, yarı məsləhət tonunda bildirdi.
-Nə var orda?-maraqla soruşdum.
-Hm! Deməyimiz düzgün sayılmaz. Görməyin lazımdır.-Firuzə arabama dirsəklənib gözlərini qıyaraq bir az şübhəli tonda söylədi.
-Yaxşı,- deyib gözlərimi bərk-bərk qapatdım.
...
FİRUZƏ
Ayazla ilk qarşılama və söhbətləşmədən hardasa 1 aya yaxın vaxt keçmişdi artıq. Amma mən sanki hər şeyi dünən olubmuş kimi xatırlayıram. Odur ki, “dünənki oğlan” kəlməsi dilimdən düşmək bilmirdi. Hər dəfə əllimə fırça alanda qeyri-ixtiyarı xatırlayəb xəfifcə gülümsəyirdim. Hər dərsdə gəlib dururdu gözümün önündə. Ədəbiyyat mütaliəsində onun səsi qulaqlarıma gəlirdi. Bəzən oxuduğum kitabın, çəkdiyim rəsmin, yazdığım mühazirələrin içindən gözlərinin açıq-aydın görürdüm. Nə yalan deyim, xoş idi mənə. Məni rahatladırdı bir növ. Görəsən indi hardadır? Neyləyir?
Təkcə Ayazı deyil, Nazlını da düşünürdüm. 2 əlil. Biri anadangəlmə, digəri qəza nəticəsində. Nazlının pozitiv enerjisini hiss edirdim. Hacı müəllim qızdakı ruhu hamıdan tez hiss edib də ondakı marağı üzə çıxarda bilmişdi.
Günlərin birində mənə gələn gücdən istifadə edərək Nazlı ilə Ayazın öz beynimdə yaratdığım təsvirini kətana sərməyə başladım. Hələ uşaqkən nənələrimin mənə danışdığı əfsanələrdən birinin portreti əsasında ərsəyə gəlmiş əl işimə özüm də heyranlıqla baxırdım. Hacı müəllimlə əlaqə yaradaraq ona göstərəndə uzun=uzadı gözlərini tablodan çəkməmişdi.
Simurq quşu. Əfsanədən gələn quş.