. Yanaraq məhvindən sonra öz küllərindən doğuş edən quş. Ümid quşu.
Ortada qanadlarını geniş açan Simurq quşu qızılı rəngə boyanmışdı. Sağında balaca qız, solunda isə cavan oğlan. Nazlı və Ayaz. Qızın ümid bəxş edən gözləri, təbəssümü. Oğlanın isə məhvə gedən yolunda gözəgörünməz əngəlin təzahürləri.
-Bunu göstərmək lazımdır-pıçıltılı səslə Hacı müəllim bildirdi.
-Kİmə?
-Nazlı ilə o oğlana,-deyib gözlərimin içinə baxdı.
Bir an içində qızardım. Bunu hardan bilir?
-Bilirəm , qızım, 50 yaşım var nə də olsa,-deyib gözlərini təkrar tabloya zillədi
-Onun harda olduğunu bilmirəm,-əvvəl dodaqlarımı islatdım, sonra dişlədim.
-Taparam...
İndi budur, Nazlı tablonun önündə. Sevinclə baxırdı.
--İndisə Ayazın gəlişini gözləyək.
Nə? Cəld Hacı müəllimə baxdım.Təsdqiləyib emalatxanadan çıxışını etdi. Başımı yüngülcə silkələyib gözlərimi bərk-bərk qapatdım. Dərindən nəfəsimi alıb Nazlının yanına addımladım. Stulu çəkib yanında əyləşdim.
-Ço x gözəldir, Firuzə bacı,-heyranlığını gizlətmədən bildirdi.
...
AYAZ
Əlinin mənə görə hər şeri ələk-vələk etməsi, şəhərin altını üstünə gətirməsinə söz tapa bilmirdim. Bir zamanlar rəqslərin cəmləşdiyi məkan olan bura “şəhər əfsanələri”ndən sayılırdı. Hardasa 25-30 ilə yaxın olardı ki, izi-tozu yox idi. Sovetlər dövründə gizli fəaliyyət göstərən bu obyektə müxtəlif rəqs növü üzrə həvəskar gənclər yığılırdı. Əllərinə keçən xarici mahnıları dinləyərək ritmlərə tabe olub bədənlərini rəqsə dəvət edirdilər. Ətrafda yaşayan hər kəs buranı bilsə də sirr kimi qoruyub saxlamışdılar. Hər gecə gənc həvəskarların cəmləşdiyi məkan səhərin gözü açılanadən canlanma içində idii. Hər tərəfli qapalı olduğundan xaricə heç bir səs çıxmırdı. Gənclərin valideynlərdən gizlətməyə cəhd edişləri həmişə iflasa uğrayırdı. Ata-analar ilk əvvəllər bundan qəzəblənsələr də, uşaqlarının hallarını görün razılıqlarını bildirirdilər. Getdikcə səs-soraq güclü sürətlə ətrafa yayılmağa başladı. Gözlənilən baş verdi. Ərazini ələ keçirənlər buranı idman kompleksinə