çevirdilər. Gənclərə ciddi şəkildə xəbərdarlıq edildi ki, bir daha buralara ayaq basmasınlar, əks təqdirdə onları cəza gözləyir. Yavaş-yavaş dağılışmağa başlanan “gənc həvəskar rəqqaslar” valideyn məsləti ilə ayrı-ayrı peşə sahiblərinə çevrilsələr də qəlblərində basdırılmış arzular onları tez soldurdu.Müstəqillik qazanıldıqdan sonra kompleks xarabalığa çevrildi. Getdikcə məkan da yaddan çıxmağa başlandı. Əraziyə gələn təzə sakinlər bu “əfsanə”dən xəbərsiz idilər.
-Əli, mən sənə təşəkkür edim, bilmirəm.
-Bir şey deyil, qardaşım.
-Sən buranı necə tapdın bəs?
-“Rəqqaslar”dan birinin vasitəsilə.
-Kimdir o?
-Kəmaləddin Bağırov
-KİM?!-təəccüblədim.
-Düz eşitdin.
Yəni bir vaxtlar “Mədəniyyət və Turizm Nazirlliyi”ndə yüksək vəzifələrin birini tutan, tez-tez KİV-nə müsahibə verən Kəmaləddin Bağırovun özü?!
-Yaşı 70-a yaxınlaşır. İstəyir ki, yubileyi ərəfəsində bu əfsanəni reallığa çevirsin.
Gözlərimi dostumdan çəkib rəqqaslara baxdım.Uşaqkən müəllimim danışırdı azdan-çoxdan. Həmişə içini çəkirdi. İndi anladım niyəsini.O da “rəqqaslar”dan biri idi. Peşəkarlıqdan öncə həvəskarlıq hissi. Onu tapmalıyam təcili. Amma necə? Əlil olduqdan sonra heç cür əlaqə alınmayıb. Əli də bildirinb ki, ağır xəstəliyə düçar olduğundan xaricə müalicəyə yollanıb. Ailə üzvlərindən heç biri hal-hazırda Bakıda deyil.Hansı ölkədə olduğu bilinmirdi.
Bu söhbətdən 1 ay vaxt keçmişdi.Hər gün bura gəlib izləyici roluna bürünürdüm. İçimdəki rəqs ehtirası getdikcə daha da sürətlə alovlanmaqda idi.Burda heç bir qayda-qanun yox idi. Hamı musiqinin ritminə tabedir. Heç bir müəllimin köməyi olmadan özləri beyinlərdə qurduğu səhnəni sərgiləyirdi. Bu gənclərdən bir neçəsi ilə söhbətdən anlamışdım ki, maddi imkanları aşağı olduqları üçün peşəkarların yanına getməyə gücləri çatmır. Onları buraya cəm edən Ofeliya xanı idi. Hnaıs ki, mənə “unudulmuş idman kompleksi” termini ilə cavablamışdı. Onun Kəmaləddin Bağırovla uzaqdan-uzağa qohumluq əlasi var. Bağça müdirəsi idi. Bu gəcnləri qaranlıq