n Allah! Onun gözlərində bu vaxta qədər görmədiyim sehrli qığılcım vardı. Məni öz üzərinə yıxanda 2 qolu ilə belimdən tutub əhatələdi. Əllərimlə alnına tökülən saçlarını bir kənara edib gözlərinə kilidləndim. Başını arxaya- yaşıllığa dayayıb gözlərini yumanda dodaqlarımı yaxınlaşdırıb gözlərinə yumşaq öpüş bəxş etdim. Gülümsədi. Çənəsindən də öpdüm.
...
AYAZ
Qollarımla cəld Firuzəni kürəyi üstə çevirib gözlərinə, üzünün hər bir nöqtəsinə, dodaqlarına tamaşa edib barmaqlarımla incələdikdən sonra boğazını öpüşlərə qərq etməyə başladım...
...
NAZLI.
Az qalıb. Konsertə az qalıb. Artıq son məşq, son hazırlıq. İldırım sürətilə davam edirdi. Hamı bir sevinc vardı. Qürur duyulası bir hiss bizi əsir almışdı.
Hacı müəllimi son zamanlar yaman fikirli görürdüm. Asiyə xalamla mən nə qədər onun səbəbini soruşsaq “boş verin” deyib başqa söhbətə imza atırdı. Hər gəlişində məni dinləyirdi.
Kompuyerdə yazıb qovluqlardan saxladığım yazılarımı düşünmək istəməsəm də düşünürdüm yenə də. Nə edim? Kimə deyim?
Gözəl və xoş günlərin birində Hacı müəllim məni gəzintiyə çıxartdı. Xeyli gəzdikdən sonra skamyada əyləşib arabamı özünə tərəf çəkdi.
-Danış.-mehribanlıqla tələb etdi.
-Nəyi?
-Səni sıxan hər nədirsə, onu.
-Şey...
-Bəli,-mehribanlıqla uzatdı.
-Hacı müəllim, mənim yazılarım var.
-Nə yazıları, qızım?
-Köşə yazısı kimi bir şey deyim...
-Hmm. Və?
-İndi mən bilmirəm neyləyim onları?
-Nə vaxtdan yazırsan?-deyə soğru-suala başladı...
...Asiyə xalamla Dilqəm əmim mənim gizlətdiyim yazılarımı oxuyub sevinclərini gizlədə bilmədilər...
...Atıq 2-3 sayt mənim yazılarımı yayımlamaq idi. Yazılan şərhləri oxuduqca yazmağa daha da həvəslənirdim. Mən “anonim” idim onlar üçün. Yaşımı da gizlədirdim. İrad, tənqid bəzən o qədər xoşagəlməz neqativlik ruhda yazılırdı ki...
...Bu arada Firuzə bacının xaricə Ayazın yanına getdiyini öyrənmişdim.Düzünü deəsm, bir az qılırmışdım ondan. Onun pozitivliyinə ehtiyacım vardı...
...Az qalıb. Çox az. Nəhayət!...
...Asiyə xala, Dilqəm əmi və