Hacı müəllim. Məni maşından düşürdüb əlil arabasına mindirdilər. Bu zaman Hacı müəllimin telefonu zəng çaldı.Sevincli səslə danışığından Firuzənin adını eşitdim. Mənə telefinu uzadaraq göz vurdu. Hər üçü məndən bir az aralı durdular.
Yəqin mi, Hacı müəllim xəbər veri ona. Telefonu qulağıma yapışdırıb susdum.
-Nazlı,-deyə ehtiyatla səsləndi.
-Firuzə bacı,-küskünlüyümü bildirdim.
-Aaa. Olmadı ki, dəcəl qız. Sənin kimi qız məndən küsər heç?
-Küsməzmi?-gülümsədim
-Nç.
-Niyə?-maraqlandım.
Mən telefondakı cavabı eşitmədim. Çünki getdikcə yaxınlaşan 2 insanın sifəti mənə olduqca tanış gəlirdi. Ümidsizliklərini açıq-aşkar nümayiş etdirən bu baxışlar. Məni atıb gedən anam-anam. Sırf əlil doğulduğum üçün bunu özlərinə “ayıb” bilən valideynlərim.
Nəfəsimin gedib gəldiyimi bilmirdim. Firuzə mənə nəsə deyirdi, amma eşitmək qabiliyyətimi itirmişdim sanki. Əllərimdən sürüşüb gedən telefon уerə düşdü. Bu 2 “insan” qarşılarımda diz çöküb ağlamaqdan qızarmış gözlərlə mənə yalvarmağa başladılar.
Hacı müəllim, Asiyə xala, Dilqəm əmi qaçaraq mənə yaxınlaşdılar.
Qardaşım xərçəng idi. Sümük iliyi xərçəngi. Mən son ümid idim..
Bir tərəfdən konset, bir tərəfdən ölüm-qalım savaşı verən günahsız qardaşım...NAZLI
Həyat bir neçə anlığa “Stop” düyməsini basdı mənim üçün. Heç nə eşitmək, heç nə danışmaq istəmirdim. Kar-lal olmağa qərar vermişdim. Bir tək gözlərimdən parıldayan damcıların istiliyini yanağımda hiss etdim. Mənim qarşımda diz çökərək yalvaran “valideynlər”imə baxırdım. Onların ağlamaqdan qıpqırmızı olmuş gözlərinə kilidlənmişdim. O baxışlarda sadəcə yalvarış sezilirdi. Başqa heç nə. Nə vicdan əzabı, nə xəcalət hiss, nə də digər duyğular. Yenə əvvəlkitək məni istəmirdilər. Sadəcə xəstə oğullarına lazımam, o qədər.
Qardaşım. Məndən 4 yaş kiçik qardaşım. Ancaq 1-2 yaşlarında nənəmə göndərilən şəkillərdə tanımışdım onu. Canlı=canlı görmək müəəssər olmamışdı hələ ki. “Atamla anam” hər vəchlə məni ondan uzaq tutmağa çalışırdılar. Nənəmlə aparılan telefon danışıqlarından