n qulaq müsafiri olmuşdum istəmədən. Sonuncu dəfə nənəm Allahın rəhmətinə qovuşmamışdan 2-3 həftə qabaq olmuşdu. 6 yaşlı uşaq olsam da nənəmin yalvarışlarını anlayırdım. O vaxt bir gerçəyi anlamışdım ki, bütün bədənimi dəhşətli titrətmə tutmuşdu. Qardaşımın məndən xəbəri yoxdur və olmayacaq da.
8 il sonra.Nənəmin ölümündən sonra təşkil olunan 3 və 7-də valideynlərimi görsəm də, onlar məni görməməzlikdən gəlmişdilər. Nəinki onlar, üzünü görmədiyim, adını eşitmədiyim qohumlar da onlarıı təkrarlamışdılar. Sanki nənəmin qatili idim mən. Balaca qızcığazın dilinin ucuna gətirib də deyə bilmədikləri, ancaq səssizcə axıdılan göz yaşları, titrəyən əlləri ilə salfeti əzməsi gəlib durdu gözlərimin önündə. İndi isə 14 yaşlı onların nəzərlərində “xəstə”, “infeksiyalı”, özlərinə “ayıb”bilinən əlil qızlarına yalvarırlar.
Çiyinlərimə ehtiyatla toxunan barmaqlar. Göz yaşları içində başımı ağır-ağır çevirdim. Hacı müəllim yanımdaca diz çöküb yanaqlarımı qurulamağa başladı.Asiyə xalamla Dilqəm əmim isə duyğusuz ifadələrlə “atamla anama” baxırdılar.
-Siz hansı üzlə...!!!-Dilqəm əmi hiddətdən doğan kəlməsini tamamlaya bilmədi.
Asiyə xala ərinin qoluna sığal çəkərək onu sakitləşdirməyə cəhd etdi. Amma onun da ittihameici nəzərləri bu insanlara yönəlmişdi.
-Qızım,-ağlamsınmış səslə anam yalvarıcı gözlərlə mənə baxaraq əlini irəliyə uzatdı.
Mən cəld özümə gələrək kəskin sürətlə arabamı geriyə çəkdim.
-Mənə “qızım” demə! Toxunma mənə!-səsimi qaldırıb qəzəblə onlara baxdım.
Hər ikisinin bir=birlərinə dayaq verib ayağa qalxaraq mənə tərəf addımlamaq istədiklərini görən kimi Dilqəm əmimlə Asiyə xalam tələm-tələsik onların qarşısını kəsdi.
-Nə istəyirsiniz? O, artıq sizin yox, bizim qızımızdır!-Dilqəm əmi səsini ucaltdı.
-Yalvarırıq, oğlumuzu xilas etsin,- yalvarış tonları getdikcə daha da acınacaqlı hala gəlirdi.
Qəzəb və göz yaşları içində boğulma təhlükəsi yaşayan mən cəld əllərimlə qulaqlarımı qapadıb qışqırdım.
-GEDİN!
“Valideynlərim” Dilqəm əmi ilə Asiyə xalanı