kobudcasına kənara itələyərək yaxınlaşaraq arabamı titrətməyə başladılar.Əllərimi qulaqlarımdan çəkmədən daha da bərkdən səsləndim.
-GEDİİİNNNN!!!
Bu dəfə onları qovalayan Hacı müəllim oldu. Hər ikisinin qollarından yapışıb kkəskin hərəkətlə kənara itələyərək məni qucağına aldı. Cəld və iri addımlarla oradan uzaqlaşmağa başladıq. Üzünü Hacı müəllimin sinəsində gizlədib göz yaşlarımı axıdaraq onun ağappaq köynəyini isladırdım.Xeyli uzaqlaşıb məni skamyada əyləşdirdi.Cibimdən dəsmal çıxarıb mənə uzatdı. Üzümü qurulaya bilmirdim. Axdıqca axırdı dayanmadan. Məni ən çox yandıran onların sırf qardaşıma görə mənə yalvarmaları deyildi. Hələ də məni qəbul etmədikləri idi. Onların gözlərində bunu açıq-aydın şəkildə görüb anlamışdım.
-Ağla, ürəyini boşaltı..
-Keçərmi?!
Hacı müəllim məni özünə bərk sıxıb qolları ilə qucaqladı.
-Qəlb yarası keçməz.
Telefonuma gələn zəng. Ekrana baxdım. Sənubər müəllimə. Zəngi açan kimi onu narazı səsini eşitdim:
-Haralarda itib batmısan sən?
Hacı müəllim zəng edənin kim olduğunu baxışlarımdan anlayıb telefonu ehtiyatla əlimdən qapdı.
-Sənubər xanım, bir azdan gəlirik. Arahat olmayın.
Zəngi sonlandırıb mənə baxdı.
-Getmək istəyirsə?
-Hə,-həvəssiz cavab verdim.
-Əminsən?
-Getməliyəm, Hacı müəllim.
-Bu halınla ifa etməkdə çətinlik törətməz ki sənə?
-Yox...
...Sənubər müəlliməni şagirdlərindən biri mən. 8 illlik əmək öz bəhrəsini verirdi. Mən adətən skripkaı əlimə alıb ifa eəndə hər .eyi unutmuş oluram. Yaşadığım hər şeyi. Tanıdığım insanları belə bir müddətliyə hafizəmdən silirəm. Ancaq mən və yaratdığım dünyam. O dünya ki orada xoşbəxttəm. Günəşli səma, aylı-ulduzlu qaranlıq. Ətraf gül-çiçəklə dolu. Uzaqdan görünən dənizin mavi ənginlikləri.
Alqışlar bitmirdi. Sənubər müəllimə məni arabamla birgə önə çəkəndə gözlərim yaşardı. Birdən gözlərim böyüdü. Mən isanları görmürdüm, görə bilmirdim. Onun alqışlayan əlləri, təbəssüm dolu simaları, inamlı gözləri bir anlığa qeybə çəkildi. Birdən doğan işıq və hər tərəf bəmbəyaz.