. Gözlərimin önündə canı ilə ölüm-qalım savaşan balaca oğlan uşağı vardı. Nəfəsimi tutub saxladım.Bədənim sanki iflic olmuçdu.
...Axşam düşmüşdü.Heç nə edə bilmirdim. Nə doğru-düzgün yemək-içmək qəbulu, nə eşidib danışmaq qabiliyyəti, nə də fikirləşib bir qərara gəlmək. Komkret olaraq heç nə. Mən özümü hiss edə bilmirdim. Boşluqdayam. Nəfəssiz buraxılmış qaranlıq məni boğduqca boğudu. Gözlərimi bir nöqtəyə zilləmişdim.
-Qızım...?!
Dilqəm əmi qarşımda dizlərini yerə atıb gözlərini mənə zillədi. Yanağıma yumşaq sığal çəkərək zorla təbəssüm etdi.
-Nəyi var sənin?
Dilim möhürlənmişdi sanki. Tez-tez əfəs almağa başladım.
-Sakitləş...
...Yata bilmirdim. Gözümə yuxu gəlmirdi. Yorğanı kənara atıb dikəldim. Tumbanın üstündəki balaca sandıqçadan iki şəkil götürdüm.Biri mənə 6 il boyunca qanı-canı ilə qulluq edən nənəm. Diggəri isə 1-2 yaşlarındakı balaca oğlan uşağı-qardaşım Sərxan.
...
FİRUZƏ
Son olayları Hacı müəllimdən güclə qopardıb öyrəndikdən sonra hiddətimdən gecəyə qədər özümə yer tapa bilmirdim. Yoldaca öyrəndiyim bu məlumatdan dolayı hiddətlənmişdim. Sən uşağını sırf “əlil“ doğulduğu üçün at get, heç maraqlanma, illər sonra qarşısında diz çöküb digər övladın üçün yalvar. Tragedikomedik durum. Soyuq su alıb skamyada əyləşdim. Bir-birləri ilə sevinclə oyanayan uşaqlara baxıb azacıq da sakitləşirdimsə, yenə də hardann olsa da yadıma düşürdü.Güclə yatdım. Səhər duranda gözlərimdən yuxunun tökülməsinə baxmayaraq Ayaza gəldim. Ayaz mənim danışmağımı istəsə də, başqa günə təyin edərək bir az uzaqlaşdım. Qollarımısinəmdə çarpazlaşdırıb üzümü xəfif küləyə tutdum.
-Xeyir, gözəl qız, mənə vaxt təyin etmə. Elə bugün, bu saat de görüm nə olub!
Geriyə çevrilmədən yaşıllığa çöküb əyləşdim.Barmaqlarımı otlarda gəzdirib ağır nəfəs alaraq öyrəndiklərimi Ayaza çatdırdım.
-İndi bunların hərəkətlərinə nə ad verək?-Ayaz hiddətləndi.
...Axşam Berlini kəşfə çıxdıq. Ayazla birgə əlbəttə ki. O əlil arabasında, mən isə yanında piyada. Burada Azərbaycandakı mühitdən fərqli