olaraq əlillərə münasibət tam fərqli idi. Onlara hörmət, mehriban, xoş münasibət vardı.Hətta Ayazla 10-15 dəqiqəlik danışdılar. Almanca bilmədiyimə baxmayaraq onların xoş danışıq tonlarından və Ayazın əksilmək bilməyən təbəsssümündən sevinirdim. Şəhəri xeyli gəzib dolaşdıq. Açıq kafelərin birində yüngülcə şam etdik. Danışıb güldük. Bir-birimizə sevgi dolu baxışlarla baxdıq.
Səssiz küçə. Dinmədən səssizlikdən həzz alırdıq. Bir az getdikdən sonra mən yerdə əyləşib bir dizimi qucaqladım.
-Nə oldu birdən?-narahatçılığını bildirdi.
-Heç nə,-gülümsəyib sakitcə dedim.-Sadəcə burda oturmaq istədim bir anlıq.
Arabasından sürüşüb yanımda yerləşdi. Qolu ilə məni özünə tərəf çəkdi. Kürəyim onun sinəsinə söykəndi.Gözlərimi ulduzlu səmaya qaldırdım.Sakit gecə.Qolunu sığalladım.
-Nə vaxt qayıdırsan?-saçlarımı iyləyib öpdü.
-1-2 günə,-dodaqlarımı güclə araladım.
-Darıxacam.
-Mən də...
...

AYAZ
Getməmişdən qabaq yanıma gəldi.Bir-birimizdən gözlərimizi çəkmədən danışdıq. İncə barmaqlarını bir-bir öpdüm.
Onun gedişindən dərhal 1 gün sonra Əli təşrif buyurdu. Üstəlik tək deyildi, anamla birgə. Hər ikisi mənimlə uzun-uzadı hər şeydən havadan tutmuş müalicəyədək söhbət etdik.
Yatanda Firuzəni xatırlayırdım. Onun səmimiyyəti, pozitivliyi, optimistliyi. Hər müalicə prosesini onun xəyalı ilə başa vururdum.
-Hey, dostum.
Əlinin ittihamedici səsindən diksindim.Söykənib gözlərimi bərk-bərk qapatdım.Əlinin qəlbən gülüşünü eşidən kimi bir gözümü açdım.
-Nə var? Nə gülürsən?
-Sənin aşiqliyinə.
-Ha?! Nə danışırsan sən?
Əli yaşıllıqda bardaş qururaq əyləşmişdi. Netbuku bir kənara buraxıb maraqla gözlərini mənə zillədi.
-Danışsana.
-Oofff! Əli, başlama görüm.
-Nç, dostum, ya öz xoşunla danışırsan, ya da işgəncələrimlə danışmağa məcbur olarsan.İkisindən biri. Seç. Başqa variantı ağlına belə gətirmə.
-Səndə qorxmaq lazımdır,-deyib başımı buladı.
...Əliyə danışıb bitirdikdən sonra dərin fikirlərə qərq oldu. Yumşaq gülümsündüm. Fikirli gözlərini mənə zillədi.
-Sənin