əyləşdim.
...
NAZLI
Firuzə bacıya danışdıqdan sonra içimə qonaq gəlmiş rahatlıq məni düzgün qərar qəbulunda olduqca böyük etdi. Asiyə xalamla Dilqəm əmim mənim qərarıma hörmətlə yanaşdılar.Hacı müəllimin üzündə sevinc nidaları səngimək bilmirdi.
Qardaşımın adı Şamil idi. “Atamla anam” cəld məni Türkiyəyə yollamaq istəsələr də, mən onun buraya gətirilməsini istədim. 1 həftə ərzində qardaşımı gətirə bildilər. Şüşə arxasında onu izləyirdim. Analizlər öz effektini göstərdi.Əməliyyat uğurla başa çatdı.
-Sən mənim bacımsan?-türkcə soruşdu.
-Aha.
-Bir bacımın olduğunu bilmirdim. Həmişə bacı-qardaş istəmişəm.
İkimiz də çarpayıda. Beləcə də taışlığımız baş tutdu. Şamil Türkiy vətəndaşı idi. “Anamla atam” mənim üzüməə baxmağa cəsartə etmirdilər. Mənsə gözucu onlara baxsam da söhbətə tutmurdum. Xeyr, daha ağlamırdım. Öyrəşmişdim. Məni sevən 2-ci ailəm var. Əsl ailəm. Hnaıs ki övladları yox idi və mən onlara övlad olaraaq gəlmişdim. Şamil türkcə, mən öz doğma dilimdə etdiyimiz söhbətlərə heç kim qarışmırdı. Sağaldıqdan sonra 1 ay burda qaldı. Şamillə tez-tez sevimli parkda görüşürdük. Məni görən kimi gözlərindəki sevinc parıldayırdı.
Artıq gedirlər. Şamil mənə internetdən yazacağını bildirib yanağımdan öpdü. “Anamla atam” isə sadəcə mənə baxdılar. O baxışlardakı xəcaləti gördüm. Vecimə deyildi onsuz da. Mənə sevgi laızm idi. Onnlardan isə bunu heç vaxt görmədim.
İndisə heç kimi vecimə almadan arabamı sürürdüm. Saçlarımı açıb tökmüşdüm.Külək onu yöndəmsiz hala salırdı.

...
AYAZ
Əli və anamdan başqa heç kəs mənim Bakıya qayıtdığımı bilmirdi hələ ki. Əli xahişimi canla-başla yerinə yetirmişdi.Balaca restoranı bağlatdırmış, içərisini əsl gözəlliklə bəzəmişdi. Əynimdə mavi köynək-qolları dirsəyə qədər qatlanmış, qara şalvar, əlil arabamda əyləşmişdim.Tez-tez qolumdakı saata baxırdım. Ətrafa nəzər salmağı da unutmurdum. Ətrili şamlar, gözəl bəzənmiş süfrə.
Əli bir yolla Firuzə ilə tanış olub onu bura gəlməyi razı salmışdı.İndisə budur, qarşımda mənə heyrət dolu