u baxışlarla baxan gözəlim.
-Sən..?
Əlimi uzatdım. Barmaqlarına sığal çəkib masa arxasına dəvət etdim.
-Sən bura nə vaxt qayıtdı ki, xəbərim olmayıb?
Cavablamaq əvəzinə sadəcə gözlərinə baxdım...
...
FİRUZƏ
Səhər oyanıb gözlərimi tavana zillədim. Mənə evlilik təklifi gəlmişdi.
Nənəmin yataqdan qalxıb əl-üzünün yumasına könək etdim. Əynini dəyişdirib masa arxasında əyləşdirdim.
Emalatxanama getdiyim yolda qarşıma kim çıxsa yaxşıdır?! Dosdoğma anam!
-Danışmalıyıq.
-Səninlə eyni mövzuda danışmaqdan bezdim-soyuq şəkildə bildirdim.
-Bu dəfə evlilik deyil.
-Ha! Çox maraqlı gəldi. Buyur-kinayəmin duzunu artırdım.
-O xəstələrlə əlaqəni kəsirsən.
“Xəstə”-yəni əlil.
-Sənə qalmayıb kiminlə əlaqə qurub-qurmayacağım.
-Sənin bu hərəkətin bizim ailəmizin nüfuzuna zərər gətirir.
-Xeyir ola?! Mən ki, o ailəyə üzv deyiləm. Akif də deyil.Onun başqası ilə evlənməyini istəyirdiniz. Sizin qanununuza tabe olmadığı üçün onu da çıxdaş etmisiniz. Eynən məni etdiyiniz kimi.
Bu qadın mənə şillə vurmaq istəyirdi ki, onun biləyindən tutub bərk sıxdım.Gözlərinə qəzəblə baxdım.
-Sənin o “xəstə” adlandırdığın əlillər səndən çox fərqlidirlər.Bir zəhmət, onları tanı.
-Bu nə hörmətsizlikdir?!-səsini qaldırdı.
-Tonu aşağı sal! Xəstə anası ilə maraqlanmayan bir qadın gəlib heç vaxt sevmədiyi, hörmət etmədiyi qızına məsləhət verir. Elə hey yapışmısan “qız uşağı” kəlməsindən. Sən özün də bir vaxtlar “qız” idin, unutma!
...
AYAZ
Günortadan xeyli keeçmişdi, amma Firuzədən xəbər-ətər yox idi. Tez-tez telefonun ekranına gözümü zilləyib qalmışdım. Dünən təklifimi edəndə onun gözlənilməz baxışları ilə qarşılaşdım.Mənə düşünəcəyini deyib tələm-tələsik oradan uzaqlaşdı.
-Bəsdor görüm gözünü telefona zilləyib durdun,-Əli yarı zarafat, yarı məzəmmət tonla səsini eşitdirdi.
Barmaqlarımı masaya döyəclədim.Əli qarşıma keçdi.
-Əli, sənin işin-gücün yoxdur?
-Nə vaxt mənə ehtiyacları olsa, zəng vurub deyərlər.
Əli huqüqşünas idi.
-Onda səndən xahişim olacaq,-əminliklə