son xatırladığım səhnə fraqment halında canlanırdı yaddaşımda.
Aliyə şad-xürrəm maşını idarə edirdi. Salonda əsk-sədası əskik olmayan mahnı. Başımı şüşəyə dayayıb sanki sərxoşmuş kimi gic=gic gülümsəyirdim.Birdən qarşımıza çıxan maşının işıqları gözümüzü qamaşdırdı.Aliyə cəld sükanın idarəsini əlinə alaraq maşını kəskin sürətlə kənara çəkməyə cəhd göstərdi. Bu zaman isə toqquşma. Və...!!!
Nəfəs ala bilmirəm. Boğulma təhlükəsi. Ağzımı açıb acgözlüklə havanı udmağa cəhd eidərm.Sonrasını xatırlamıram.
Ətrafı qan rəngi bürüyüb sanki. Qan iyi gəlir burnuma. Gözərimə daxil olan balaca işıq parıltısı beynimdəki səhnəni silib apardı.
Əbədi yuxuya təsim oldum...
Arada neçə müddət keçdi, bilmirəm. Gözümü açmağa başladım. Bir cəhdim uğursuz alındı. İkinci. Üçüncü. Dürdüncü. Beşinci. Hər dəfəsində azacıq açılan kimi qapanırdı. Qaranlıq çökürdü gözlərimə. Elə ağırlıq var idi ki, sözlə ifadə edilməzdir.
Neçənci cəhd oldu bilmirəm, amma artıq gözlərimi tam açıb tavana zilləmişdim.Nəfəsimi ağır-ağır alıb verirdim.Əl barmaqlarımının tərpənişini his etdim. Canımdan can qopurdu sanki. Qurumuş dodaqlarımı güclə araladım.
İçəriyə daxil olan tibb bacısı. Gerisi xatırlaya bilmirəm. Yenə qaranlığa qərq oldum.
Anamın sarıqlı üzümə sığal çəkib alnımdan öpməsi. Gözləri dolub daşırdı. Dili söz tuta,danışa bilmirdi. Baxışları çox şey deyirdi səlinndə. Komadan çıxdığım 1 həftə idi. Aliyə ölmüşdü.Onu xilas etmək mümkün olmamışdı.
Əməliyyat dalınca əməliyyat. Yaddaşım yerimdə idi. Amma danışa bilmirdim. Ağzımı ancaq yemək üçün aça bilirdim. Çox vaxt sistemlə qidalanırdım.
Yata bilmirdim. Gözlərim açıq halda bütün gecəni o lənətəgəlmiş qəzanı xatırlamaqla keçirdim. Dodaqlarımı bir-birinə bərk sıxaraq yanaqlarımı isladırdım.
Aradan keçən müddəti xatırlamıram. Amma özümü əlil arabasında tapdım.
Yəni mən bir daha rəqs edə bilməyəcəm?!...
...
NAZLI
Nənəm Allahın rəhmətinə qovuşdu. Məni Asiyə xala ilə Dilqəm əmi övladlığa götürdülər. Qohumlarımı istəmirdim. 3, 7, 40 verildi. Uzaq-yaxın