(Real-fantaziya, yəni 50-50)
Küllərindən doğulmaq vaxtıdır indi.

FİRUZƏ
Masa üzərində əyləşmişdim.Əlimdəki palitranı masaya buraxıb irəliyə əyildim.Sağ əlimdəki fırçanı bir azacıq gərginləşdirib gözlərimi qıydım.Dişlərimlə alt dodağımı sıxaraq çərçivəyə bərkidilmiş kətan kağızında işimə davam etdim.Bir azacıq da. Hə, indi oldu tam.Ohh! Şükür! Dikəlib fərəh hissi ilə tabloma tamaşa etməyə başladım.Dişlərimi çöldə qoyub başımı çiynimə doğru əydim.Hm! Yox, nəsə xoşuma gəlmədi yenə.Pff! Neyləmək olar?! Palitranı yenidən əlimə aldım.
Əynimdə uzun, boş köynək, həddən artıq qısa şort,ketlər vardı.Qar kimi ağappaq köynəyin üstünə çilələnmiş ləkələrın sayı-hesabı yox idi.Köynəyin uzunluğu şortu gözəgörünməz edirdi.Açıq qəhvəyi saçlarımı başımı geriyə silkələməklə azad edirdim bir növ. Saçlarımı yığmağı sevmirdim.
Təbiətlə insanın qarışığı.Ən çox sevdiyim və müraciət etdiyim mövzulardan birincisi.
Ayağa qalxıb orta böyüklüyə malik salonu nəzərdən keçirtdim.Mənim rəsm emalatxanam.Tablolar bir=birlərinin ardınca sıraya düzülüb. Əlimi atıb dəstəyi burdum.Qapını açaraq əllərimi belimdə cəmləşdirdim. Üzümə əsən külək saçlarımı dalğalandırdı.Xəfifcə gülümsədim.İrəliləyib eyvana girdim. Əllərimi dayayıb şəhərin panoramasını seyr etməyə başladım.
Adım Firuzə. 19 yaşım var.Ailənin sonbeşiyi, yeganə qız uşağıyam.Atam Xalid bəy iqtisadçısıdır.Bankda işləyir.Onun vəzifəsi haqqında ailədə özündən başqa heç kəs bilmir.Atamın işi tabu olmuşdu sanki.Ancaq pullarrı dağıdırdı evin ortasına, vəssəlam. Anam Kəmalə xanım ixtisasca tibb bacısı olsa da, işləməklə qəti arası yox idi. Evdar qadın da demək olmazdı ona. Bütün günü “o salon sənin, bu salon mənim” deyirdi.İmkan tapan kimi tamaşa-konsertlərə də ayaq açırdı.Atam bir söz demirdi.
İki qardaşım var-Arif və Gəray. Bir-birinə zidd 2 qardaşım.Valideynlərim onları məndən də çox əzizləyirdilər. Bu səhnə bəzən gözümün dolmasına səbəb olsa da, üsyan qaldıra bilmirdim.Məni gecdən-gec sezib ayılırdılar.
Akifin 24 yaşı vardı.Ona “neft