! Görürəm.Şərhə ehtiyac yoxdur.
-Lənət!!!
Yaxasından iki əli yapışıb liftin divarına çırpdım.
-Bura bax, Maksim, sən məni yaxşı tanımırsan.
-Elə sən də,-deyərək qüvvətli şəkildə məni itələdi.
Qapıların açıldı və ikimiz də eyni anda çıxdıq.Mən öz kabinetimə gedirdim ki, Maksimin pilləkanlarla aşağı endiyini gördüm.
-Sən manyaksın!-qışqırıb səsimi qaldırdım.
Maksim dayanaraq mənə tərəf çevildi. İnamlı addımlarla yaxınlaşıb gözlərimə baxdı.
-Sən isə əclaf! Amma bir şey deyim də biləsən: Sən məndən yaxşı köməkçi tapa bilməyəcəksən!
-Ha! Kimdir səndən kömək istəyən? Başıma hava gəlib olmaya?!
-Axaxaxa! Niyə də olmasın?! Bugün olmasın, sabah ya da birisigün, Rusik! Ha! Bu arada mənə “Maks” deyə müraciət edə bilərsən, əgər sənin dilinə yatıramsa.
-Lap yaxşı! Maks, əsəb pozuntusu içindəyəm və sən bunu görə=görə əlavə edirsən! Rədd ol!!!
...
Olan-qalan bütün sənədlərə, qovluqlara, kağızlara göz ataraq başımı qatmağa çalışırdım. Amma di gəl ki alınmırdı. Atam bir tərəfdən, Aytən digər tərəfdən. Hələ bu azmış kimi biri də qonaq gəldi- Maksim.Qələmi əlimdə oynadaraq telefonla kofe sifariş etdim. Katibənin gəlişini sezmədim. Fikirlə aləminə qərq oluşum çox uzun çəkdi. Əlimi ixtiyarısz uzadıb fincanı barmaqlarımla tutdum. Dodaqlarıma yaxınlaşıb içməyə başladım.
...
Ayağa qalxıb kabinetdə o baş-bu baş dolaşmağa başladım. Sıxılırdım, boğulurdum, məhv olurdum. Qalstukum boşaldıb pəncərənin qarşısında əllərimi cibinə salaraq dayandım. Fikirlərim, duyğularım qarma-qarışıq. Qapıya yönəlib əlimi dəstəyə atdım. Açan kimi qardaşım Fəridlə burun-buruna gəldim.Mənim əsəbi auramı hiss edib cəld soruşdu.
-Nə olub?
-Heç nə,-deyib pilləkanlarla aşağı enməyə başladım.
...
Nəqliyyat vasitələrinin heç birindən istifadə etmək istəmirdim. Ayaqla gedərək insanlara tamaşa edirdim. Fikirli, dağıntılı halımdan qurtula bilmirdim.Gəzə-gəzə gəlib açıq kafelərin birinə çatmışdım. Bir az düşünüb boş masaların birinin arxasına keçib əyləşdim. Gənc ofisiant qız məndən sifarişlərimi alıb